A Farola de Praga

Longarela o remanso de paz á beira da muralla.

2010-07-02T20:15:00.000+02:00

Fumos a ver unha de Celtas no medio dunha de romanos e topamos unha de desastre natural... pero nós cobilladiños nun recuncho de Castroverde descansamos ata ver sai-lo sol tra-lo arco da vella e cando chegamos á cidade amurallada o trebón era só unha mala lembranza.

Trátase dunha casa labrega grande, con estructuras anexas ben pensadas e unhas poucas modificacions no interior para acadar espazos de estar (1 salon con Lareira e outro con cheminea) moi agradables cun mobiliario nin tosco nin moderno, boa iluminación e aporveitamento da luz natural ó tempo que se permite contemplar polas fiestras a fermosa paisaxe do lugar. Habitacions cómodas ben climatizadas con servizos equipados ó gusto antiguo mais sen faltar de nada. O comedor de hospedados ten aire de adega que invita a almorzar con calma.

Pero o mellor de todo é o trato das propietarias que fan que un se sinta como na casa e que marche con gañas de voltar.

Ramiro's science's

2010-03-27T10:21:00.000+01:00

Aproveitando que o Pisuerga pasa por Valladolid e que alí á beira do río fixeron un museo da ciencia con un alto mirador sobre a cidade nos subimos para contemplar o exterior e o interior.

Ramiro's é un grupo empresarial familiar que ten ademais do restaurante do que falaremos outro en San Juan de Puerto Rico, unha adega de viños e unha escola/taller de cociña.

O restaurante do museo da ciencia situado na 10ª planta do edificio ten aire moderno e de estética mais ben minimalista...

O que alí disfrutamos foi o reflexo do enunciado na súa carta filosófica:

Productos da terra
O sabor como elemento fundamental
Técnicas e creatividade modernas
Unha presentación delicada e ben pensada.

O servicio correspondeuse coas espectativas creadas con moita atención pero sin agobiar e con explicacions puntuais sobre cada aperitivo, prato, prepostre etc.

Por consello do persoal escollemos o viño "Cóndita" da propia adega que resultou todo un achádego para os nosos sensos e que casou perfectamente cos pratos que seleccionamos da carta.

A espuma de sopas de allo de Valladolid, a crema de setas de Soria con torrijas, o arroz negro con láminas de atún, solomillo recheo de queixo pata de mulo... todo como moi tradicional mais tamén moi suxerente, moderno e ben presentado. Os sabores con matices que estimulaban a degustación detallada, as sensacions...

Os postres cun estilo especial e sabores ben contrastados. En fin, que o disfrutamos e que pensamos que ten ben acadadas as distincions das que fachendea.

COCIDO 2010; a herdanza

2010-02-08T00:29:00.000+01:00

E fumos novamente testemuñas de como se fai a composición mais senlleira, sinxela e requintada da culinaria galega.

Trátase dunha auténtica obra de arte comparable a calquer grande cadro, como os de Asorey ou a calquer partitura musical como unha Foliada. De feito, eu hay obras de esas outras artes que non entendo si non é no contexto do festexo exaltador desta magna comunión do que a nosa terra dá e do que a nosa xente fai con elo.

Todo eso, que podería encher bibliotecas de cociña e gastronomía non pode ser comprendido sin asumir que a verdadeira tradición só se transmite por unha cadea invisibel que vai decodificando unha 'expertez' propia das profesions mais estudadas para chegar á alma de quen recibe as leccions de xeito que non só se "saiba" elabora-lo plato senon que se "sinta" como se fai.

Tiven o privilexio de ser testemuña dun deses intres segredos que tan ben describiu Gunter Grass no "Rodaballo"...logo quixeron quedar as dúas xuntas rematando en conxunto este común mais absolutamente domiñante xantar do pais dos galegos. Un tesouro de tal valor que permanece invisible na simpleza dos seus compoñentes, no sinxelo da súa feitura e na felicidade de quen se senta diante dun prato como este, ou aquel...

EL BULLIcio

2010-01-28T05:07:00.000+01:00

UNHA RETIRADA A TEMPO É A VICTORIA QUE LLE QUEDA A QUEN O TEN TODO.

Non hai mais que ver a repercusión mundial do anúncio do señor Adriá... "cheguei á cima e vin que só quedaba baixar".

Para a miña estratega non se trata mais ca dunha campaña de márketing para abrir algunha iniciativa empresarial... non sei non o vexo eu montando unha franquicia de "marca bulli"... a nós estráganos o agasallo do 20º aniversario...salvo que... xa se verá.

Dende logo Madrid quedou 'fusionado' coa nova, pero non parou a mostra de novedades hipergastronómicas; como sempre hai para tódolos gustos que é o que conta.

Antes e despois, AVATAR.

2009-12-21T07:03:00.000+01:00

Non podo resistilo, malía que me prometin conformarme co dito no Facebook o certo é que non podo. Quedei moi impresionado e iso que a fun ver a un cinema "normal".

Que dicir? Pois que quen non a vira e quera 'prepararse' que visualice Pocahontas (versión Disney) e Alien. Que repase un pouco como eran as técnicas de rodaxe do século XX e o making off das películas do señor dos aneis...

Ti es tí e o que che rodea?... seica podes ser tí e percibir por outro, e actuar, e facer... entón creaste un avatar que fai por tí, percibe por tí e ti pensas estar "na outra banda" a salvo de todo... mais non é certo.

Un grande argumento, con moi bo ritmo e transicions ben estudadas. Ideas soltas que encaixan, estereotipos cecais algo esaxerados mais moi creibles e, malía a previsibilidade do resultado...emoción.

A técnica de rodaxe...simplemente espectacular. O cinema volta a cobrar vantaxe como espectáculo de sensacions a inmersión e total e non deixa espazos para a confusión.

O ano do abandono?

2009-12-20T06:44:00.000+01:00

Non pensedes que non temos feito nada interesante neste tempo... é simplemente que a 'redactora' anda en historias e iste humilde transcriptor non quere facer suplantacions. Pode que vexades "aparecer" algúnha entrada entre a de Solla e ista; é que as tiñamos pre-cociñadas pero non me lle dera o visto bó.

Non sei que pasará en 2010 con iste blogue, seguiremos tentando darlle algunha entradiña sobre estas cousas que SON a vida... esas nas que estás ocupado mentras fas plans. Aproveitadeo o mellor que se poda.

Solla; Pedra e modernidade

2009-02-17T05:44:00.003+01:00

Debera estar a escribir sobre o mellor cocido do mundo; mais como as datas cadran como cadran tivemos a ocasión e a aproveitamos. Levabamos moito tempo querendo ir a probar en persoa o traballo tan persoal e, coido, tan vencellado á tradición do televisivo Pepe Solla e ata Poio nos fumos na noite de San Valentín.

Sita nunha casa de pedra, con horreo e cruceiro a casa Solla non evita os anos de tradición que leva ás costas, os exhibe con orgullo mais adaptado á modernidade de un interior amplo cunha cristaleira cara ó exterior, iluminación relaxada e vistas ó traballo da cociña "en directo". A decoración inclue unha exposición 'variable' e destaca unha grande escultura na barra da cociña.

A atención persoal da equipa e do propio Solla ten a xusta medida, nin 'ofician' como outras persoas que requiren silencio e contemplación nin deixan ó cliente desorientado diante de platos de dificil escrutinio.

Para nós foi a cea mais 'rendible' en moitos anos pois calquera dos pratos do menú express que nos recomendaron para esta primeira ocasión así como o Abalo 2006 que tivemos a sorte de escoller acadaron en nós a EMOCIÓN e a multiestimulación esa da que falan nos libros de alta cociña.

Así, os tres sorprendentes aperitivos nos deron unha idea desa conxunción de tecnoloxía e tradición que está en boga, A vieira movilizou os nosos sensos pola mezcla de texturas, o Bacallau nunha liña mais tradicional apoiouse na calidade do mesmo producto e na xusta feitura e, para rematar a costela voltou a movilizar tódolos nosos receptores cunha mixtura de sabores, cores e texturas abraiantes.

Prepostre de queixo país ó estilo de unha crema que mezclar con marmelo ou mazá que fan preciso un pouco mais do rico pan que acompañou a cea. O postre tradicional da casa Solla; un souflé con helado que non fixo preciso un gran esforzo para repetir e rematar pois sendo un postre coñecido no país hai tempo a forza de ausencia está a voltar ó plano do exótico.

A infusión de menta foi o chanzo final nas emocions culinarias da noite pola súa frescura. Vemos dificil superar este envite para moitos dos restaurantes do país.

Borges e Álvarez, El Calafate

2009-01-18T21:15:00.003+01:00

Borges y Álvarez, Bar-Librería. El Calafate.

El Calafate é unha localidade da provincia arxentina de Santa Cruz que debe andar polos 40000 habitantes e que pola súa situación xeográfica constitúe a porta obrigada de acceso ó Parque Nacional “Los Glaciares” e á súa xoia, o glaciar Perito Moreno.

Vila típica do desenrolo o seu trazado cuadriculado xira ó redor da Avenida Libertador na que se atopan os centros de artesanía e tendas do lugar. O seu hiperdesenrolo turístico dos derradeiros tempos fai dela unha víctima propiciatoria de tódolos males do crecemento turístico; mais, por sorte, non todo está perdido.

No centro comercial “Tierra de Gnomos” ó pé mesmo da estación de autobuses no segundo andar anúnciase un establecemento singular: “Libro Bar”. É Borges e Álvarez un local que conxuga librería, biblioteca, sala de estar, cafetería, restaurante, bar e sala de concertos sen agobios.

A enorme estantería de cada extremo do local almacena libros de múltiples temáticas, formatos e linguas tanto para a lectura ocasional mentres se toma algo como ben empaquetados para a súa merca, así como postais e pequenos obxectos de artesanía. A calquera hora do día constitúe un refuxio, un punto de encontro ou unha atalaia para observar ó que sucede na transitada avenida Libertador.
Dende primeira hora cos almorzos ben surtidos de café, zumos (jugos) e bollería; pasando polo variado menú do mediodía con xantar ‘de prato’ ou fast food, unha ampla variedade de cervexas e viños ata unha carta de cocteis que porán a proba a capacidade decisoria dos mais atrevidos e música en directo pola noite; todo atrae cara este local do que levamos a mellor impresión pola atención da súa xente sempre disposta a explicar calquera dúbida que nos xurdira.

Paprica, Lugo

2009-01-18T10:23:00.004+01:00

Tiña que ser dese xeito; acudimos á bimilenaria cidade de Lucus Augusti e tiñamos que aproveita-lo tempo...

Percurei consello no parecer de outros blogueiros coñecedores da cociña galega e topei esta recomendación e mais estoutra. Evidentemente non temos os coñecementos nin a experiencia de colineta ou de gourmet de provincias para facer unha grande crónica nin levamos libreta na que apuntar tódolos datos así que diremos o noso parecer sen moita floritura.

Trátase dun local xeitoso sito nunha ruela dentro de murallas mais de localización non casual, quero dicir que ou sabes donde vas ou non o topas diante nun paseo normal. A fachada sí que 'ten pinta', atrae a quen gosta dos ambientes pouco recargados, minimalistas diría eu. Unha barra pequena cara a unha cristaleira invita a pasar eses intres de espera tomando un aperitivo.
Comedor nen grande nen pequeno cara a un patio interior ten tamén unha decoración pouco cargada e con boa iluminación, mobiliario acorde e vaixela de louza branca e copas estilosas.

Como as circustancias da viaxe eran as que eran e tocaba conducir tra-la cea a lianta da miña compañeira pediu un espumoso para acompaña-la cea (botella pequena) que eu completei con auga para repoñer o que perdera. De xantar tomamos o Foie e o Atlantico-Pacífico como primeiros e un Risoto mais un bacallu... como non gosto da orde direi que o mellor sen nengún xénero de dúbida é o risoto que fai "move-las orellas" da emoción, o Foie estaba esquisito mais algo salgado, o combinado atlántico-pacífico resultou o exotismo que percurabamos e o bacallau tiña unha feitura que me lembrou á merluza negra que tomamos en Ushuaia...

A Relación Calidade-Prezo semelloume mais que aceptable e como comentario final dicir que tras correr, tomar 2 cortos de cerveza coa súa tapa, 2 copas de espumoso coa cea, auga e café o resultado da alcoholemia foi "0,0" en Guntín.

Ramos Generales, el almacén. Ushuaia.

2009-01-16T07:10:00.004+01:00

Esta é a primeira de unha serie de entradas que penso facer sobre os sitios que tivemos a sorte de coñecer na nosa recente viaxe á Arxentina (enlace álbum web).

A visita a Ushuaia constitúe un dos fitos casque inescusábeis de unha viaxe á Patagonia. Poboación creada co obxectivo soberanista e co traballo de presos que padeceron condicións inhumanas Ushuaia, a “bahía que mira ó poñente” na agonizante lingua Ona, é hoxe unha cidade grande, que se esparexa polos montes en construccións mais ben pequenas e que se nutre na actualidade do turismo e da explotación de algúns dos recursos forestais da zona (Lengas, Turba...) tras unha historia chea de erros, abandonos e moito, moitísimo sacrificio.

De A Farola de Praga

Unha de esas historias é a que deu lugar ó almacén e tenda de “Ramos Generales” que a principios do século XX fora un dos tantos establecementos que se fundaran na cidade para comerciar cos colonos e coa prisión. Na actualidade o establecemento conserva a estructura xeral do que fora mais nos estantes acumúlanse os mais diversos obxectos que foron caendo no desuso co paso do tempo, o mostrador ten a venda a mais deliciosa repostrería, como non alfanjores incluídos, e bebidas como a fantástica cervexa artesán local “Cape horn”; a trastenda xa non almecena mercancía senón que é o lugar no que se cociñan platos que abranguen o mais tópico ‘fast food’ con sabor local e as receitas propias da zona como a deliciosa Merluza negra; e no canto da caixa unha máquina de café da que saen cousas tan interesantes como o submarino ou o café “Martín Fierro”. Música de bo gusto ó xusto volume fan deste lugar o refuxio necesario no variable clima de ese extremo do mundo.

"Doña Mayor" en Frómista. Camiño de fé e de razón.

2008-11-26T06:03:00.006+01:00

Esta é unha desas entradas que un deixa 'madurar' por ver si atopa verbas menos rechamantes ou melosas.

Vai xa para mes e medio que fixemos a quenda de camiño que nos tocaba este ano escomenzando perto de Burgos e rematando na palentina Carrión de los condes. Non nos podemos queixar nin da meteoroloxía nin da sorte que tivemos porque puidemos comprobar en carne propia como o camiño constitue unha especie de dimensión a parte da vida cotián do resto na que pasas observando todo sen apenas seren percibido mais; cando precisas sempre hai alguen que te axude...

E de todos eses días queremos destacar un lugar singular e unha aposta arriscada.

O lugar é Frómista punto onde o camiño de santiago feito de fé relixiosa, sustentado polo valor económico e cultural do intercambio e actualizado pola necesidade de atopar calma nun mundo que ten demasiada presa se atopa co camiño trazado polo raciocinio academicista e ilustrado que tentou dar valor e oportunidade ó corazón da meseta dotándoa dunha vía de comunicación de alto valor e que agora vive unha segunda oportunidade como motor de desenrolo.

O camiño non fai mais ca 6 kilómetros ó pe da canle mais son dabondo para ver o seu valor como vía de sendeirismo, roteiro de paseo ciclista e de paseos en barca (eléctrica ou a remo). Eu quedei gratamente impresionado e desexo que, por unha vez, as administracions sexan quen de deixar que as zonas mais ailladas aproveiten as súas potencialidades.

DOÑA MAYOR.

Moitas veces, cando un escolle un aloxamento por internet ten que evitar ollar a presentación que fan os sitios de si mesmos e ver as fotos de esguello para non cair en enganos. Mais hai ocasions nas que fotos e verbas se quedan curtas... É o caso deste establecemento que constitue unha arriscada aposta persoal e filosófica de persoas que se alonxaron da barbarie inxustificable para plantar semente de oportunidade na meseta.

Trátase dun edificio de nova planta, construido con sentidiño e ben equipado mais sen luxos asiaticos. Ambientación con bó gusto, zonas comunes ben estructuradas cunha boa biblioteca que fai innecesario cargar con pesada documentación sobre a zona e, por riba de todo, o trato persoal, cercano mais non cargante dos propietarios e do persoal do establecemento.

O restaurante "La esclusa" fai un mix de cociña vasca e aproveitamento dos riquísimos ingredientes locais cunha interpretación que conxuga o respeto da tradición e o coñecemento das tendencias actuais, todo acompañado dunha adega que contén caldos das principais zonas de castela león e do estado. Os resultados son excelentes grazas a un servizo esmerado que coida de tódolos detalles.

Fora e dentro; Viña Albares. A cata 2008

2008-08-05T10:51:00.004+02:00

Este ano non vou deixar pasar o tempo que logo xa me dá non sei qué e remato por non escribir.

A cata a que acudimos nun local da zona vella xusto diante da torre de "malvecino" da fortaleza medieval se realizou ó redor da adega Viña Albares que ten a súa sede e moitos dos seus viñedos en Albares de la ribera fora do territorio acollido pola D.O. Bierzo mais lonxe de faceren delo unha desvantaxe esta xente se puxo as pilas e aproveitou a oportunidade para facer cousas 'diferentes' e acollerse as novas denominacións "brancas".

A nós principalmente nos chamaron a atención dous dos productos que fan 'por fora' dos parámetros da D.O.

Uve A Sauvignon. Foi para nós unha sorpresa total pois non sabiamos que un viño desta cepa se puidera cultivar con tan bó resultado no bierzo.Aromas a flores e froitos como o pexego ou a pera e un sabor suave, doce en sen agulla. Simple e completo, xenial.

Quinta del obispo. Mencia 1/2 crianza. Tratase do froito rei da zona, cultivado no que fora propiedade do bispo de Astorga na torre pazo que dá noma á adega. Nótaselle o paso polas barricas de carballo francés que lle prestan caracter e unha agrable sensación no traspaso.

É bó saber facer das carencias virtudes e dos problemas oportunidades.

EDICIÓN: Xaneiro 2009

Nestes días estase a celebrar un concurso de pinchos en Ponferrada patrocinado pola adega Albares na que se pode degustar unha copa dos viños sinalados mais un pincho 'de autor' por 2 € nunha serie de establecementos da capital berciana; non vos perdades os pinchos de Gambrinus, Al cuadrado i El otro.

Coñecendo a transición...

2008-08-04T08:53:00.000+02:00

...Acudimos ó concerto de Amaral na praza do obradoiro para seren testigos, cando menos, dunha metamorfose senón de algo peor.

Hai 4 anos vimos a un nacente grupo no patio do instituto de Noia, un grupo de dous nominais e varios expoñentes que fixeron vibrar a unha chea de xente nova coa forza da voz de Eva, coas súas carreiras, co toque ‘snob’ do sofá sobre o escenario e cunha música ben compensada entre pop, rock e toques doutros estilos. Dous membros que se ollaban constantemente e que facían acenos ó público para que participase da festa e disfrutaban dela.

Agora vimos un escenario de grande banda, unha voz loitando contra os elementos, mais asentada, sen carreiras nin chimpos, tentando chegar ó público por moi diversos camiños. Unha música mal regulada, con demasiados trocos de guitarra e efectos mal manexados, chea de erros nos tempos que fixeron difícil seguir algúns temas aínda que se coñeceran... con continuos acenos cara ós controis tentando solucionar a falla de manexo dos efectos i escasas olladas ou xestos entre os integrantes do grupo.

Ó cabo, que o chimpo que eles mesmos din que deron “dende a Quíntana ó Obradoiro” foi mal direxido e non é cuestión de que se trate dunha banda pop que tenta facer rock con letras comprometidas senón dunha falla de adaptación á realidade das súas posibilidades musicais. Si se ten unha voz a esa altura ¿non abonda con compoñer temas para que dé tódalas súas posibilidades?. Os punteos das bandas de rock hai que deixárllelos a quen os sabe facer ou precisa deles para encher o que as letras ou a voz non saben dicir.

Come e Fala

2008-08-02T14:54:00.002+02:00

...Iván Piñeiro e mais eu fomos xuntos ó instituto e xuntos fixemos os nosos primeiros “pinitos” na emisora de radionoroeste en Lalín; logo el puido facer periodismo en Madrid e, cousas da vida, agora está na R.G. dirixindo un programa de radio sobre gastronomía.

Si normalmente son moi crítico co oficio dos periodistas en xeral se trata dunha cuestión de noxo ás atádelas polas que se deixan guiar cara ó engano e a manipulación política mais no caso do periodismo gastronómico debo recoñecer que o único que sinto é unha noxenta envexa que se ve moi ben resumida no título do programa.

Percurou Iván un bo fato de comentaristas e reporteiros voluntarios nos que se atopa xente que coido destacada da gastronomía que se fai en Galicia como Manuel Gago por exemplo para os contidos sacados da rede. Velaí un indicador do ‘sabor’ do programa: amplitude de miras, aposta pola variedade e a multilateralidade.

Nos diversos espazos cos que se tenta encher a case unha hora de programa hai sitio para falar dos aspectos materiais e intelectuais, dos ingredientes e dos xeitos, da substancia e do recheo que hai ó redor do mundo gastronómico. Hai ollada ó local e hai perspectiva do que se fai por mundo adiante pois non vivimos illados e si queremos que as nosas viandas se difundan e os productos do país acaden o éxito que merecen tamén debemos apreciar e aprender do que se fai en outras latitudes.

Gústame especialmente o espazo adicado á chamada “parte intelectual” do xantar: O Viño. Recoñezo que a descrición das receitas se fai algo ‘pesada’ no medio radiofónico pois depende moito da riqueza da linguaxe de quen fala e case nunca consigue competir coas imaxes; mais ¿logo antes non había programas de receitas na radio?.

Para rematar a única crítica. A coletiña; si contamos os “por iso” que se din, se cadra chegamos ós 50 eh? por hora que dicía aqueloutra de Lastres...

As "outras" Médulas.

2008-07-22T16:08:00.004+02:00

Ten o Bierzo sona pola presencia no seu termo de un tesouro arqueolóxico de grande magnitude non só polas súas dimensions senón tamén polos seus significados; estou a falar das minas de ouro de "Las Médulas".
Mais, no Bierzo hai moitas outras pegadas do pasado romano e das súas ánsias polo prezado metal e o seu inxenio para extraelo. Perto de Villafranca do Bierzo na estrada cara a Paradaseca e logo no desvio a Paradiña hai outra mostra senlleira delo: A mina de "A Leitosa".

De A Leitosa

Sin teren as dimensions das súas irmás maiores o seu tamaño tamén chama a atención o contraste entre os riscos vermellos das ladeiras derrubadas e a frondosa vexetación do interior da zona dos derrubos.

De A Leitosa

Dende o merendoiro onde remata a pista de acceso (ben conservada polo de agora) parte un roteiro ben sinalizado e de baixa dificultade que leva polo medio da zona de derrubos e volta pola zona de depósito.

Visualizar o mapa ampliado

Seguindo pola estrada cara a Prado de Somoza atóparanse dúas paradas

De A Leitosa

dende as que se pode apreciar unha fermosa panorámica da mina e do Bierzo Baixo. Un bó motivo para pasar un día visitando esta terra.

De A Leitosa

Un café en Londres

2008-04-12T08:12:00.004+02:00

Moita xente gosta de viaxar á capital británica incluso para fins de semana e compras; mais aló do sibaritismo ou snobismo que isto poda significar quédome co cosmopolitismo da cidade e a súa vibrante vida cultural.

Mais hai unha 'pega' que resulta até incómoda. En Londres atopas calquer clase de alimentación e con calquer grao de elaboración mais custa moito, moitísimo atopar un sitio onde che fagan un CAFÉ e non isas cuncas de auga manchada que o único que fan é perforarche o estómago.

Na derradeira visita tivemos a sorte de atopar a zona do "7 deals" no Convent Garden e por alí o "Neal's Yard", un sitio que ten de todo nun e que serve un expresso como ten que ser.

Visualizar o mapa ampliado

Recomendamosvos a zona para pasear por seren semipeatonal e porque ten algunhas remozadas galerías con tendas que lembran outras zonas ben coñecidas, logo podendes tomar unha cervexa tibia nun dos pubs historicos que hai nos arredores como o Porcupine e, si tendes sorte ou reservastes con antelación, unha función dun musical que hai tantos como gustos.

La Boheme no Bergidum

2008-03-12T06:15:00.003+01:00

Non tiña eu moi claro que merecera a pena facer esta entrada e non tanto pola calidade da obra que comento como pola miña 'altura' para comentala.

O certo é que descoñezo si esta foi a primeira representación de ópera no teatro bérgidum mais o que si quedou patente é que se trata dun lugar un tanto xusto para obras deste calibre.

Temos pois unha primeira limitación; o formato da obra adaptouse e fíxose 'compacto' tanto na sección da orquesta como na escena para poder encaixalo no espazo do teatro ponferradino. Estes condicionantes non arredaron ó público que esgotou as entradas ó pouco de poñerse á venda o que fala ás clara que SI existe unha demanda deste e outro típo de eventos que precisan un auditorio con mais capacidade tanto no patio de butacas como tra-lo telón.

O asunto é que, coido, que estes atrancos de formato non foron quen de afectar ó desenrolo e calidade da representación que puidemos disfrutar. Para un absoluto descoñecedor deste xénero acostumado ás referencias das 'grandes voces' mais comerciais e con orquestacions mais completas foi unha fortuna non ter escoitado recentemente algunha das grabacions da obra destes artistas co que evitei distorsions e perxuizos de nivel e quedei só coas lembranzas das sensacions que os fragmentos que coñecía me produciran.

Tendes que disculpa-la calidade das imaxes mais atópabamonos lonxe e a cámara do mobil ten as súas limitacions

Ó meu parecer as fermosas arias de "Mimi" premiadas cos aplausos de todo o público estiveron a un moi bó nivel e sigo pensando así logo de escoitar o meu CD de MARIA ainda que recoñezo que ela está en outra galaxia.

Bueno, o que nos quedou claro é a débeda que temos de acudir a unha representación nun lugar mais axeitado (No real de Madrid ou, mellor, no pazo de ópera de A Coruña) e cunha orquestación completa.

AnA "Olvidouse" en Compostela

2008-03-03T06:10:00.003+01:00

Cando quixemos ir a Silleda AnA pechara. Un día aturando na tele ó tipo ese da cámara e a moto a vimos novamente... en Compostela.

Instaluse na rúa do "olvido" cara a Sar polo Catrón Vello e aló nos fumos.

Unha casa vella rehabilitada con modernidade mais sen estridencias, unha chea de estancias pequenas e acolledoras; pedra a vista, paneles brancos e luz, música variada (Fado, Jazz, melódica) climatización contra a humidade.

Collemo-la degustación para poder probar mais e un Enate rosado 2005 de cor algo mais transparente do habitual e cun aroma moi marcado a fruto vermello.

Os pratos da degustación decantáronse cara ó marisco e o peixe todo elaborado con agarimo, sen estridencias con sabores e texturas recoñecibles e ben misturados e presentados. O rissoto estaba exquisito. Os postres son mais para o paladar que para a vista con sabores contrastados de doce e ácedo.

Relación calidade prezo asequible nun lugar recomendable.

O fracaso migratorio

2008-02-20T07:04:00.003+01:00

A emigración é un fracaso...

...da sociedade na que se orixina.

Teatro de Ningures puxo sobre as táboas do Bérgidum unha condensación de textos e situacions comunes ó drama migratorio de Galiza e ás suas consecuencias para todos nós. Tamén apuntou con claridade e sen crispación cara á "volta da moeda" que vivimos nos tempos actuais e o pouco comprensible que é a actitude dun pais emigrante como o galego coa xente que agora inmigra cara a él.

Eu sempre digo que a ciruxía é o fracaso da mediciña como emigrar foi (É) o fracaso dunha sociedade que non sabe/pode desenrolarse por todo e por nada -deus- así os que emigraron son unha amputación de algo que semella sobrar e o lugar que deixan xa non voltará a se-lo mesmo como eles non o serán mais.

Criticamos ós que veñen porque non se "integran" cando o que semella é que queremos "asimilalos" facendolles esquencer quen 'son'. Cada quen debera escolle-lo seu camiño, uns; ir, traballar, aforrar, voltar a ???. Outros; ir, vivir, manter contacto, axudar e pedir axuda segundo vaian as cousas aló e eiquí. Si a opción de emigrar é libre esta sempre será menos fracaso que si, como entantos tempos e lugares, emigrar é a única saida.

Eu, duplamente emigrante, migrado agora de min mesmo; peregrinando sen move-los pés, cos ollos no sinos do ceo e o corazón como unha laranxa digo: Tod@s somos inmigrantes na terra e nunca voltaremos; só teremos o que saibamos deixarlle ós nos@s fill@s.

Pionono

2008-02-14T20:16:00.004+01:00

Cando eramos dúas aves voando polo mundo demos, por casualidade co restaurante "Corleone" un día que chovía a mares en Compostela e o único lugar para pasear era a recen aberta área central.

Daquela a teima de probar cousas descoñecidas (que non novas) non a tiñamos tan desenrolada como agora mais xa apuntabamos... e demos con 'aquelo'. O Pionono unha variante Italiana do "brazo gitano" mais feito con salado no canto de con doce (así básicamente). Dende aquela o restaurante e o plato eran unha cita obrigada nas fins de semana que nos achegabamos a Compostela... Ata que un día. Atopamos a porta pechada.

Percuramos... e topamos cousas moito mellores que nos abriron os ollos no canto de que a rutina só leva ó aburrimento mais, seguiamos a lembrarnos do 'noso' Pionono...

Ata que o día de Viana do Castelo o vín, foi só un intre; nun mostrador dunha pequena pastelería viguesa mais bastoume para saber que o era. Tan manifesta era a lembranza que non tiven a mais mínima dúbida. O mercamos para levar e o preparamos cunha salsiña de setas e acompañado dun dos descubrimentos destes anos sen el: O Viño de calidade.

Foi un xantar estupendo, co sol pola fiestra o prato o viño e... a compaña.

O novo prado

2007-12-29T07:10:00.000+01:00

Para min a nova 'cultural' do 2007 debera se-la posta ó día do museo con mellores fondos da peninsula ibérica, un dos mellores de europa e do mundo.

Mais, coido, que tratándose dunha obra necesaria e que ben lle virá ós visitantes do museo nin por asomo se achega ás que, no seu intre, lle deron un enorme pulo a museos como o Louvre ou o British...

Escomenzando polo mal organizado que está o 'circuito' para os visitantes: En primeiro termo; tende coidado cos horarios pois as horas de visitas gratuitas trocou, segundo: o esperpéntico espectáculo de ter que facer cola nunha porta (Goya) para mercarmos as entradas ó descuberto e na zona de penunbra (que si, que logo no verán se agradecerá), unha cola mal sinalizada.

Logo de colle-lo tiquet xa se pode buscar unha porta para entrar podendose escoller entre a nova porta (Jerónimos) e a vella porta principal (Velazquez) para as visitas individuais quedando a porta Murillo para as visitas colectivas.
Por nostalxia escollin a porta de Velazquez pola que entraramos a primeira vez xuntos Nieves mais eu cando aquela exposición de Velazquez...

A entrada conduce, tralo correspondente control de seguirdade, a unha zona de servicios con aseos e gardaroupa na que 'invitan' a deixaren os bolsos e mochilas; logo chégase xa a unha das zonas novas, "o recibidor das musas" un espazo amplo comparado co que había no museo mais que nin por asomo se achega a amplitude dos xa sinalados e outros museos de europa e américa.

Alí 'sufrimos' o segundo envite da lóxica de quen ten que argallar os circuitos de visitantes: Para irmos á exposición sobre Velazquez tiñamos que dar un rodeo completo... A exposición, tamén hai que dicilo, é magnífica e nada ten que envexar á que se fixera hai tempo; quero destacar a afortunada montaxe da derradeira sala na que se fai unha visión da "fábula de Aracné" (Las hilanderas) coa reproducción de Rubens do cuadro de Tiziano cuio tapiz deu pé para que Atenea 'metamoforsease' a Aracné.

Como a dita exposición temporal está no edificio villanueva, logo decidimos ir olla-las novas salas e o novo edificio mais escomenzamos por xantar na nova cafetería. A zona está dividida organizativamente en dous espazos con asientos; un para a cafetería e outro para o autoservizo mais como non se distinguen físicamente pois o museo ten na entrada a unha persoa que lle indica á xente por donde debe ir e sentarse segundo o que vaia a consumir... O menú do autoservizo non é caro (ten opción infantil e 'veg') e ten variedade e calidade dabondo con racions normais.

O recibidor da porta de Jerónimos que dá paso ó edificio novo é tamén amplo comparado co que había mais carece da vistosidade da 'sala das musas'. Por alí accedese ás salas do edificio novo que neste intre albergan unha exposición temporal sobre pintura do século XIX con moitas obras de grande formato moitas delas centradas nas esceas históricas de corte patriotico... O chan das salas é terriblemente ruidoso e xa mostra marcas de desgaste malia a seren novo.

Pasamos logo, subindo polas escadas mecánicas (menos vistosas que, por exemplo, as da londinense National Gallery), ata o rehabilitado patio do mosteiro co polémico cubo... Un panel na entrada nos pón en antecedentes do que foi ese patio que no intre da nosa visita contiña unha exposición de esculturas históricas dos reis "Austrias" que tanto gostan polas súas reminiscencias da preponderancia hispana no mundo...
Dende ese patio pódense albiscar as salas de traballo dos talleres de "mantemento" e restauración das obras que, cecais, é o mais positivo destas obras.

O QUE FALLA
Pois principalmente falla brindar un espazo cuberto mais luminoso no que face-la espera para merca-lo tiquet, deixa-la impedimenta e merca-los agasallos e publicacions especializadas.
Falla non ter un parquing mellor disposto e falla desaproveita-lo espazo do Casón do Retiro...
Fallouse en darlle-lo 'golpe' de vistosidade que si teñen os outros "grandes"; supoño que debe ser difícil pois o espazo do que se dispón está mais restrinxido e hai zonas que non se poden tocar e tampouco se pode facer da cidade unha toupeira.

O tesouro de Malasaña

2007-12-18T06:01:00.000+01:00

O restaurante "La isla del tesoro" está na rúa Manuela Malasaña moi perto da estación de metro Bilbao. Ten unha ambientación moi lograda a base de obxectos que levan a pensar en viaxes polos lonxanos mares de asia e polo caribe con multitude de obxectos de moi deiversa índole. A iluminación e morna, facendo; xunto coa música un ambiente moi agradable. Servizo exelente con persoal atento e amable mais non acosador, que sabe suxerir sen impor.

Carta suxerente, que aborda tódolos aspectos do xantar vexetariano con imaxinación e sen complexos; ben elaborada en racions xenerosas e cunha presentación mais ca correcta. A carta de viños é abondosa destacando os de producción ecolóxica; non teñen menú infantil mais si teñen comida e bebida compatible para cativos. Os postres non teñen dúbida cunhas presentacions suxerentes e plenas de sabor e texturas. Ampla variedade de infusions para remata-la "degustación" e prezo axustado ó que se oferta.

Un rosado para o nadal

2007-12-09T08:46:00.000+01:00

Tivo a ben un amigo en nos orientar co exemplo cando lle preguntamos por un viño rosado para acompaña-los pratos do nadal.

Deunos para probar "Quinta da Sequeira" rosé 2006 coa recomendación de tomalo ben frio e coa maridaxe indicada. Trátase dun viño do douro de cor rubí claro e cun destacado aroma de frutos vermellos no que sobresae a Frambuesa. Ten un primeiro sabor gorentoso, case doce e un traspaso suave que deixa unha pegada delicada do seu aroma.

Que o degustedes.

Milladoiro no Bierzo

2007-11-18T08:16:00.000+01:00

Como grande traca final das miña cuadraxésima volta ó sol cadrou que voltase Milladoiro a actuar en Ponferrada; no teatro "Bergidum".

Non foi nen moito menos unha desas actuacions nas que danzaba estasiado dende a primeira a derradeira peza; non foi dende logo como os coñecin na Quintana en 1982 ou logo en tantos outros lugares do pais, en eventos sinalados ou en concertos en vilas ou cidades perto de onde eu moraba. Eu non son o mesmo e sería moi pretensioso pola miña banda agardar a que eles o fosen.

O aire de serenidade que un teatro como o Bergidum ofrece non favorece en nada a un espiritu festeiro e festexante como o meu mais eu eleveime por riba delo e disfrutei da actuación dende o meu asiento.

Renovarse ou morrer... Nen unha cousa nen a outra. Milladoiro ten trocado unha parte da formación nestes 30 anos, levando os actuais compoñentes uns 5 anos (dende "o niño do sol") coa incorporación dos novos valores o grupo gañou en apertura a outras tendencias musicais e pagou o tributo dun certo alonxamento das pezas tradicionais 'puras'. Seña como fose as composicions seguen a ser impecables e o grupo non actúa coa deseperación dunha fuga cara adiante, senon que fai múltiples xestos cara ó seu percorrido artistico.

A capacidade multinstrumental de tódolos membros, a inclusión de varias pezas cantadas, en especial do album adicado a Manuel Maria, e a conservación, malia que reducida, desa "vibración" cara ó público deron nun concerto que cautivou a un teatro cheo que participou de bó grao nos 'xogos' que o grupo propuxo.

Disfruteino.

"Quen puidera namorala, quen puidera namorala, meu amigo..."

A Derradeira sempre é a mellor.

2007-10-30T16:42:00.000+01:00

Pois ainda que soe a tópico é certo. Neste mes que mañan se inicia temos a derradeira ocasión de visitar (revisitar) o camiño que propoñen "Las Edades del Hombre" en Ponferrada que se clausurará o día 24. Non me teño extendido moito sobor dela non por falla de apego a esta terra que me acubilla nen por inconformismo co que se refire á arte sacra ou ó planeamento do proxecto da confederación de dioceses de Castela e León senon por pensar que é mellor que cada quen se faga a súa valoración sen mais.

O que sí podo dicir, como afrimo no título da entrada, é que se trata da mellor ocasión pois non só se ten a disposición unha exposición 'digna'; xusto en fronte está o remozado castelo de Ponferrada e a propia zona vella da vila pequena mais acolledora. Mais valor aportan aínda as cores do outono por toda a ola berciana con especial interese na paleta de ocres que se pode disfrutar ó visitarmos As Médulas e perdernos polo roteiros que as percorren.

Para non desmerecer de todo elo temos a ocasión de disfrutar de, polo menos dous "festexos" grastronómicos:
'O das setas' como gostamos de lle chamar na casa que este ano será do día 13 ó 16 de Santos con degustacions diarias no restaurante Azul.

'As xornadas' ata o 9 de Decembro tódolas fines de semana en diversos restaurantes da bisbarra con menús pechados a un prezo de 22€.

'As catas' Os Xoves en Venres organizadas polo concello e diversos establecementos da zona alta de Ponferrada en colaboración con diversas adegas do Bierzo. Unha experiencia moi interesante e un xeito marabilloso de profundizares no mundo do viño. Algo que tamén no bierzo vai dar moito que falar e que facer...

Ou Revoire!!!

2007-09-01T08:17:00.000+02:00

Ben, derradeira que non final entrada desta viaxe... colguei uns vídos no Youtube do museo D'orsay e do seu comedor. Sí que se poden sacar fotos sen flash salvo nas exposicións temporais nas que empreguen fondos de outros museos ou galerías.

Onte fumos a Disney, visita obrigada viaxando con cativos ainda que xa en tempada normal pagas entrada para pasar 3/5 do tempo agardando en Agosto ainda é peor. Apañamonos para que fosen a tódalas montañas rusas e algunha repetiron... pasarono moi ben.

Hoxe saimos sen rumbo fixo a pasear por montparnase e voltaremos ó barrio latino. E con esto remato o uso do Mac deste hotel que me viu moi ben para coñecer ese outro mundo da informática que se agocha tras da mazá multicor...

Mais Paris

2007-08-30T07:32:00.000+02:00

Ola de novo; voulle collendo o tranquillo ó MAC e xa puiden pasarlle as fotos do teléfono... Agora teño que atoparlle as funcios de edición...

No día de antonte demos longos paseos por diversas zonas da cidade, en especial polo Marais e seguimos o "axe historique" entre a praza da concordia o arco de triunfo e o grande arch de la defense (en metro). Tentamos por tódolos medios aluga-las bicis de "Velib" mais foi imposible. Unha moza dun posto de información explicounos en castelan que ese sistema leva só un mes e que o sistema de aluguer para 1 día ou 7 precisa de traxetas de crédito "con chip"... Aínda así o sistema semella fantástico pois nas "mairies" do centro onde se aplica non hai mais de 300 metros entre as estacions e hai unhas 30000 bicis.

Xa vos contarei dun sitio para xantar "veg-eco" perto do Pompidou barato e cun servizo moi atento; agora non teño a tarxeta á man.

Onte, como vedes na outra foto, fomos ó Louvre... E digo fomos porque pasamos alí o día enteiro. Foi un día fantástico os rapaces estiveron xeniais e lles gustou moito todo o que viron. Collemos unha audioguia e visitamos tódalas alas aínda así o museo é tan grande que é imposible velo todo nun día (nin en dous nin en tres) onte estaban pechadas as salas de pintura española do século XVII e XVIII espero que non foran como as salas de escultura española (ó final da sala onde están os escravos de Migeul anxo) qu realmente é patética con poucas pezas e nun lugar oscuro, de cemento e coas pezas como escondidas nas esquinas.
Comemos na terraza do café do 1º piso da ala Richelieu e non foi caro e a comida (de prato) é variada.

Ben, hoxe Orsay,,,

PARIS

2007-08-27T22:54:00.000+02:00

Como lle debo moitas entradas a este blogue voulle adicar un pouco de tempo nesta viaxe...

Levamos xa 3 dias realmente fantásticos en Francia. O sábado tras achegarnos ó hotel e comproba-la zona collemos cara á cité e alí visitamos a Notre Dame; logo descansamos un pouco no parque Xoan XXIII que está xusto detrás e demos unha volta polo barrio latino ata a praza Maubert onde mercamos o xantar nun mercadillo (eu merquei comida libanesa) e logo o tomamos na sombra do citado parque; descansamos alí outro anaco e nos desprazamos ó longo do rio ata a Saint Chapelle. Saimos e demos outro paseo polo barrio latino ata o Odeón e o Parque de Luxemburgo onde pasamos o resto da tarde.

O Domingo fomos ata Blois en tren e alí alugamos unhas bicis e collemos un xantar típico de Baguettes e saimos en dirección ó chateau de Chambord. Ameazaba trona mais non tivemos ningun atranco. O chateau é fantástico e estaba ambientado cunha banda de homes con cornetis de caza e atavaiados de época. a zona é marabillosa para andar na bici e todos disfrutamos moito. Voltamos a Blois con tempo para dar un paseo polo casco vello e cear e logo collemo-lo tren cara a París; ó chegarmos demos un agradable paseo dende a Gare d'austerlizt ata a gare de Lyon.

Hoxe foi un día moi completo. Fomos ata a estación de Trocadero para atoparmos coa Tour Eiffel de fronte... as facianas dos rapaces mereceron o traballo da viaxe. logo baixamos e fixemo-la cola para subir. Estivemos dúas horas na torre admirando as fermosas vistas deste día tan espléndido e recreándonos nos detalles da historia constructiva da obra e dos feitos dos humanos no tempo que a tour leva en pé. Xantamos nunha terraza modestamente e saimos cara ó campo de Marte para pode-la admirar tal e como se pensara hai xa mais de 100 anos. Logo fomos a Montmatre a ver a Básilica do sagrado corazón e a pasear polas rúas cheas de locales encantadores e galerías de arte. Na praza du Tertre lles fixeron uns retratos ós nenos que estaban case tan ilusionados coma nós. Logo seguimos paseando ata que atopamos unha tenda de productos gregos que vendian 'a emporter' e collemos alí a comida; subimos no bus e voltamos ó campo de marte para disfrutar do atardecer mentras ceabamos con centos de parisinos e turistas nun 'botellón á francesa' ,mágoa de non ter mercado viño porque calquera nos houbese deixado o abridor.

Ainda nos quedan 5 días así que tentarei seguir escribindo i engadindo algunha información práctica. En principio só dicir que o transporte público parisino segue a terme fascinado e que si vindes por unha semana enteira (natural de Luns a domingo) vos traiades unha foto e merquedes unha 'carte orange' pois sae moi a precio.... tampouco deixedes de admirar o sistema de prestamo de bicletas Velib que se pode facer contra a tarxeta de crédito por un ou 7 días e permite coller bicicletas sen outro cargo mais ca o abono durante media hora; a segunda media hora custaría 1 Eu; a terceira media hora 2 Eu e a cuarta e sucesiva 4 Eu. Vese que está pensado para os desprazamentos curtos e funciona porque hai moitas estacions e as bicis vense por todas partes.

Reflexión gaiteira

2007-05-27T08:38:00.000+02:00

O Venres foi o fin da campaña e para festexalo marchei ó único acto no electoral do día.
O sorprendente concerto dos "Gaiteiros de Lisboa" en Ponferrada tivo boa acollida (2/3) e foi un espectáculo moi interesante. Non son quen de facer un calificativo desta rexeneración do folklore tradicional empregando os elementos sonoros aportados por séculos de contacto cos 'ritmos tropicais' africanos e brasileiros e polo inxenio de mestres Luthiers modernos, mais si podo dicir que foi unha mágoa que o concerto se fixese nun teatro con butacas e non nun lugar aberto pois, en moitas ocasions, a música invitaba a danzar e non a estar sentado.
Como mostra do seu pensamento estas verbas...

Veneramos o gaiteiro de Trás-os-Montes que vive tocando e bebendo enquanto outros lhe tratam das terras (bons tempos!), os virtuosos gaiteiros galegos, escoceses e irlandeses e ainda mais outros, que nos tempos conturbados que vivemos, tentam devolver a gaita de foles ao seu habitat natural - o convívio entre as gentes. São como santos no nosso altar musical. Sabemos, no entanto, que o caminho que vamos traçando nunca nos levará àquela santidade

Certamente disfrutei da actuación ainda non recoñecendo nengun tema pois xa están moi lonxe daqueles que presentaran un video para o Xabarín ainda que manteñen como señas de identidade a importancia das voces e dos ritmos de tambor.

A Casa do Antón

2007-04-19T06:28:00.000+02:00

Ainda que un nunca precisa de motivos para voltar a certos sítios o certo é que si se precisa dun refuxio onde estar a gusto.

Decía o meu vello que para estar detrás dunha barra non hai que estar moi estudiado mais hai que ter moito estudo; ainda que lle custaba chegar ata alí el iba de boa gaña ata a casa do Antón porque opinaba que o patrón tiña o que hai que ter para iste negocio.

Trátase dunha casa vilega situada no que era a saida de Lalín cara a Ourense e agora é o centro da 'cidade'. No baixo da casa se conservou a estructura básica da mesma incorporando un amplo ventanal interior para gañar confort no pasillo. As dúas estáncias, coas paredes de 'pedra vista' como todo o chan, son aproveitadas con mesas sinxelas e sillas antigas de comedor tapizadas e resultan do mais acolledor a calquer hora do día. A zona da barra ten unha decoración moito mais moderna con luces de neón e unha grande mesa de metacrilato; a barra alta e retroiluminada convida a se achegar para disfrutar da compaña do patrón e divisar a variedade de Viños, cervezas, licores e outras brebaxes que pon a disposición e sobre os que sabe aconsellar si dubidas ou non tes claridade de ideas.

A ben seguro que todo isto abonda para merecer unha visita, mais o que vai significa-la diferencia entre visitar e quedar prendado é, sen dúbida, o 'multipincho' co que acompaña cada consumición. Todos eles elaborados con productos locais, con boa apariencia e mellor sabor non desmerece para nada a calquer lugar de 'tapeo' de cidades mais reputadas.

Galway night

2007-03-26T20:19:00.000+02:00

Recentemente fixemos un St. Patrick Trip á capital cultural de Irlanda, situada no fondo dunha bahia pechada polas illas de Arán que a protexe do ruxír atlántico Galway ten unha intensísima vida nocturna gracias, en gran parte, á presencia de moita xente nova que estuda ou fai cursos nas súas universidades.

No noso rápido paso puidemos coñecer:

O'Connors, no suburbio turístico de Salthill, Decorado con unha enorme cantidade de obxectos antigos de todo tipo e uso (como se pode ver no video) para min destacou pola súa chimenea co lume aceso e a roupa colgando a secar como si dunha casa se tratase; ten música en directo (a partires das 22h) e non ofrece comida.

The skeff na céntrica eyre place. Xigantesco, con moitas salas todo él en madeira con aire moderno e música enlatada mais audible. Comida de todo tipo incluido restaurante á carta. Lugar da xentiña 'in' da comunidade local e universitaria moi concurrido á hora dos acontecementos deportivos televisados.

Taaffes pub. No centro de Galway, moi concurrido; ten 2 premios da asociación de pubs á musica en directo (2002 e 2006) a nós semellonos moi cheo de xente mais ben ambientado.

Monrose pub. Situado na outra banda do río, na Dominik st. Recomendounolo o patron da nosa B&B e foi moi boa recomendación; ten unha barra bastante grande, dúas zonas con sitios para sentarse e comer (ata as 21:30 de todo, logo só pizza) a bó prezo. A actuación de música tradicional foi moi boa e o ambiente acompañaba sen estridencias.

O'Connell's. Pub "americano" tamén na Eyre place. Pequeno, con decoración curiosa e moita clientela fixa. A verdade é que neste só tomamos un café (delicioso) para espanta-lo tremendo frio do temporal ártico, pero gustounos.

Tig Coilí. A escasos 10 metros do Taaffes na mesma rúa principal de Galway. Pub moi reputado de música tradicional, nas súas paredes colgan centos de fotos de toda a xente que 'é algúen' nesto da música tradicional irlandesa. Moita clientela, moitos deles moi maiores escoitando con atención ós músicos que, a todalas horas (neste si) amenizan o local. Non sirven comidas nen falta que fai, non terían sitio para mais xente; é mais, cando fai bó tempo a rúa diante da porta se enche de xente a escoita-la música de dentro.

Spanish arch. Perto da porta do mesmo nome da vella muralla da cidade, na zona antiga perto de Tig Coilí e Taaffes. Moi grande, con dúas barras e un grande escenario na entrada; zona de comedor ó fondo e chimenea. Alí puidemos disfrutar dunha actuación de fusión folk - jazz cunha agrupación de dous músicos españois e dous irlandeses. foi moi emocionante escoitar toca-la gaita galega nunha terra tan semellante e, ó tempo, tan diferente á nosa.

Lamento a calidade dos vídeos, a luz resultoume engañosa...¿ou serían as Guiness?.
Nalguha peli falaban do inicio dunha longa amizade, eu falo da confirmación dun lonxano amor...

Metodo desconstructivo

2007-03-17T23:57:00.000+01:00

Idesme permitir que vos minta...

Fumos hoxe ver unha desas estranas ocasions nas que o reparto completo dunha obra de teatro fai a "xira de provincias" mantendo así a montaxe orixinal que tivo cheo absoluto nos teatros da metropole durante meses; daquela non atoparamos entrada, desta case.

Chegamos puntuais á terceira chamada e escomenzou a 'selección'. O METODO GRÖNHOLM é unha traxicomedia moderna na que non morre ningúen mais o protagonista si que debe sentir gañas de morrer ó verse desfragamentado por unha chea de situacions cando menos extravagantes no mais puro estilo do psicodrama.

Nunha descarada crítica ós sistemas de selección de traballadores que empregan, sobor de todo as multinacionais, (tódalas pistas sinalaban a Ikea neste caso) e que son levados ó limite nos casos de selección de directivos; o guión relata esa "derradeira entrevista" na que os candidatos se enfrontan reunidos a unha serie de escenificacions de situacions persoais que afectan dun ou outro xeito ó desempeño profesional e que sobrepasan con moito os límites do moral para converti-la xestión nunha especie de culto ó beneficio empresarial.

Unha boa interpretación dos catro 'espadas' con mención especial a Jorge Roelas cunha mímica moi desenrolada que daba un aire moi realista ó seu papel.

Ó cabo, NON BUSCAMOS UNHA BOA PERSOA QUE PAREZA UN FILLODEPUTA SENON UN FILLODEPUTA QUE PAREZA UNHA BOA PERSOA.

Rañadero 37

2007-03-02T07:33:00.002+01:00

Ainda que xa hai tempo que abriu non atopabamos ocasión de deixarvos a nosa opinión sobre este 'lugar de bó xantar' que tanto se comenta pola nosa cidade...

Polo nome saberedes os que sodes de por perto que se sitúa nunha das rúas mais antigas da cidade; a que baixa dende a fortaleza templaria e a praza da basílica cara á ponte de cubelos no traxecto do camiño de santiago. O pequeno comedor, apenas para 30 persoas, ofrece unha ampla panorámica sobre o tramo mais urbano do rio Sil (o situado entre as pontes actuais) e a parte baixa da cidade.

A decoración tanto da zona de recepción como do própio comedor e os servicios está bastante coidada pensando en crear un ambiente acolledor e non sobrecargado con unha iluminación dabondo mais sen agobiar i elementos de cor que rachan o xusto a sinxeleza das paredes de madeira e o mobiliario de aire zen.

A atención é realmente do mellorciño da cidade mais sen agobiar e coidando que a información que se proporciona tanto dos manxares como das bebidas permita a adaptación ós gustos do comensal e unha correcta maridaxe si é o caso. Posue unha carta na que se presta atención ós productos da terra cunha coidada elaboración mais lonxa da sofisticación kich e unha variedade de pratos "foraneos" que non deixará insatisfeito a ningúen.

Boa variedade de viños centrada, como non podía ser menos, no producto local; mais con presenza de caldos de outras localizacions do estado e do extranxeiro e, como xa dixemos, cun bó aconsellamento para facilitar unha escolla acertada.

A variedade de postres pode semellar curta mais saciará ós mais golosos e non deixarán indiferente a ningúen.

EDICIÓN 12/2009 estes días recibín a mala nova de que este restaurante pechou polo menos para o público en xeral; seica só traballa para grupos.

VEGAVIANA

2007-01-31T09:00:00.000+01:00

Co nome desta pequena poboación extremeña atópamos no centro telúrico de Chueca, a escasos 100 metros da boca de metro, un restaurante que se autodenomina vexetariano e que eu engadiría "tolerante".

Trátase dun local pequeno, con decoración modesta e ambientación normal na que destaca un terrario e unha barra de servicio para o persoal un tanto extravagante. Admiten reserva telefónica e mellor será facela pois sendo pequeno e ben situado xa abondaría para telo cheo nas horas clave mais ainda tratándose dunha moi boa opción calidade-prezo.

Repudiado polos puristas que o acusan de "carnaca" por ofrecer polo o certo é que ten dentro do seu menús opcions para non deixar fora mais que ós fumadores pois neste local tragar fume non é unha opción dentro dunha carta que coida moito a orixe dos seus ingredientes, empregando productos frescos e de cultivo ecolóxico con atención ó mais cercano. As opcions para beber incluen viños cunha variedade sorprendente para un local tan pequeno.

A orixinalidade das súas combinacions non se queda na "apertura de miras" da oferta de 'supremas de polo' senon que atingue tamén ás combinacions de ingredientes, á presencia puntual de pratos con aires de outras paraxes como o combinado azteca ou os pratos con sabor mais desérticos e as pizzas e a pasta que sempre dan ás persoas non vexetarianas as opcions dabondo que os vexetarianos NON teñen nos restaurantes "normais".

Os gorentosos do doce poden ter un grave problema á hora de elexir pois, ainda semellando limitada, a carta de postre porallo moi dificil á hora de decidirse.

O carreiro Aguiño

2006-12-21T05:40:00.000+01:00

Tiña eu que facer un post co galo de colocar un link a technotari para reclamalo como meu e, non tiven dúbida para elexir dempois de ver onte unha foto familiar nunha inmobiliaria perto da casa; no roteiro cara a zona de deportes.

Ainda que o ano non escomenzou normalmente a estas alturas xa estaríamos certos dunha cousa: O mes de vacacions de verán o pasamos en Aguiño. Levamos xa 8 anos indo ó remate da Barbanza e xa é unha parte da nosa existencia.

Cando escomenzamos a ires cáseque non comiamos fora i eu non gostaba do viño só o bebía en contadas ocasions; todo iso foi trocando coma eu mesmo e, coido que por desgracia para o bó gusto, o própio Aguiño. Veu "aquelo" do 2002 e fun nos días da ponte de decembro a me bañar no negro que cegaba esta mesma praia...

Como este recuncho segredo para nós tamén temos alí o noso lugar favorito de xantar ó que non queremos faltar polo menos unha vez ó ano e no que percurarmos parar ó mediodía antes iremos a xantar.

Está o restaurante O Carreiro xusto detrás das moles (isas do anuncio da inmobiliaria) que se ergueron no porto de Aguiño no lugar dunha antigua conserveira (non podía ser menos;en todo o concello de Riveira acontece o mesmo) é un local novo cunha decoración funcional na zona de bar que non é nin grande nin pequena e que pon bos pinchos e ten un Albariño "colleiteiro" moi bó; e mais clásica con toques mariñeiros e Zen no comedor.

Sempre que imos ten moita xente i este Agosto ainda mais de xeito que no verán vos recomendamos reservedes con tempo (981840695) sobor de todo si sondes mais de 4.
O porqué desa demanda ven se lee na prensa:

En la parroquia ribeirense de Aguiño, el restaurante O Carreiro se ha ganado en dos años el respeto de la clientela más exigente. A los fogones, Joaquín Millán Miranda. La carta es de las de dos o tres líneas por plato

I é certo que a carta ten moito que ler e moito que saborear; tanto que en mais de unha ocasión nos temos lamentado de que non teñan "degustación" polo que sempre temos que monta-lo show de pedir cada un un prato diferente para logo irmos probando.

Como non podía ser doutro xeito donde se sae esta xente é nos productos do mar; porque ainda que as nosas rías e caladoiros anden de capa caída no que respecta á cantidade a calidade segue a ser insuperable i en "O Carreiro" ben que o demostran con presentacions que poden semellar clásicas mais que encerran innovación e moito saber. As carnes son tamén obxecto de atención por parte do cociñeiro que se ve que estivo aprendendo no interior do pais a "sacarlle xugo". A carta de viños no que respecta ó pais é equilibrada sendo de destacar os albariños dos viñedos que poderíades ver pola ventana do local aló na outra banda da ría.

Non sabemos como serán as cousas a partires de agora, mais ista é para nós unha débeda e non unha opción e como tal tentaremos cumprila na primeira ocasión.

Lume negro en Donostia

2006-12-14T06:34:00.000+01:00

Coma estamos adoitando a facer tentamos aproveitar o mellor que se pode as viaxes e coñecer tódolos aspectos do lugar elexido para visitar.

A ocasión non podía ser menos e non puido ter mais fortuna que a nosa "a priori" elección principal estivese fora do noso alcance por mor das vacacions.

Porén non imos comentar demasiado a nosa visita a AKELARRE pois sobran os comentarios mais documentados e autorizados e ningúen vai vir a un blog de afeccioados a aconsellarse sobre semellante templo do bó xantar. Só unha frase que Nieves lle dixo a Pedro Subijana cando pasou pola nosa mesa con ese xesto feliz que tiña dempois de acadar a 3ª estrela michelin: "Todo sabe a lo que tiene que saber, pero nada es lo que parece". Recomendarvos as degustacions (as dúas) e que reservedes con tempo unha mesa perto de fiestra; a vista é impresionante.

Como tampouco queremos dar consellos xerais para pasar unha boa velada en Donostia imonos mollar recomendándovos un local que segue a mais rancia tradición do tapeo da culinaria de euzkadi mais cos novos aires que os coñecementos actuais sobre nutrición e preparación de alimentos aportan.

Cunha coidada selección de viños de todo o estado (focalizada claro está na parte alavesa da D.O. Rioja) sen descoida-los caldos da cercana Francia e botandolle unha ollada curiosa ó resto do mundo ( Chile, Australia, Sudafrica...) Este local (que tamén ten restaurante) invita a entrar a unha estética Zen cecais algo gastada, mais agradable. O grande pizarrón por detrás da barra chama a atención en seguida pola abundáncia de opcions entre tradicionais tortillas, "pikoteos" con estilo e tradición como os boquerones con melón ou a terrina de foi con cereixas e as "ensaladak" nas que podemos destaca-lo "Tabuleh con txipiron y verduritas sobre crema de gazpacho".

Dado os prezos do entorno, podemos afirmar que é un sitio cunha moi boa relación custe-calidade. Ofrece un servicio excelente resultándonos unha mágoa non poder probar o restaurante pois estaba todo reservado para as datas da nosa estancia.

Como quedamos con débedas pendientes... VOLTAREMOS.

Contrastes bercianos

2006-11-06T06:33:00.000+01:00

Non nos cansaremos de agradecer a sorte que temos de habitar esta terra de fronteira e de contraste que é o bierzo; temos no outono unha paisaxe que sublima á vista e ós sensos...

E temos a posibilidade de probar manxares de deuses traballados por mans expertas. Como o mes pasado non fixemos nengunha recomendación eiqui vos deixamos unha dobre para que podades elexir o que mais vos guste ou para que probedes ás dúas.

Dentro da oportunidade que brindas as Xornadas gastronómicas do Bierzo hai no grupo de restaurantes adheridos ós menus de precio fixo unha diversidade da que son boa mostra os dous dos que hoxe vos falamos e que marcan o contraste culinario desta terra.

O restaurante Sofra está no centro da cidade (c/ Alcón); trátase dun local remozado con aire "Zen" (algúen dirá 'kich' mais eu non) con decoración variada e fio musical que oferta no menú das xornadas platos cos elementos clásicos da culinaria berciana releidos dende o punto de vista da "nova cociña española" con elaboracions que percuran sacar sabor e contraste dende o coñecemento e o estudo científico acompañados dunha ampla carta de viños de todo o estado e do extranxeiro no que reinan os da terra. Os sabores e texturas coidados ó máximo para deixar unha pegada imborrabel na memoria.

Willy's atópase na vila de Sancedo (estrada de Vega de Espinareda); no baixo dunha casa particular na que os parroquianos teñen un dos seus centros de ocio (bar) cunha decoración sinxela-rústica centrada no producto 'estrela' do local: As setas. Mais eiquí ofertan mais cousas tratando sempre de sorpender con presentacions i elaboracions orixinais dentro do tradicional como a "cebola rechea de carne picada" ou o "xabarin en rollo de repolo". Trabállase ó estilo dos restaurantes modernos nunha cousa: A carta só sirve de referéncia pois o dono vaiche pondo na mesa os platos segundo te sentas explicandoche o que son e como están feitos e só che pregunta o qué desexas beber dos viños bercianos ou rioja que ten e se queres repetir.

Bueno, eiqui tendes dúas recomendacions para este mes de xornadas que non vos deixarán indiferentes...

Fifteen

2006-09-16T10:01:00.000+02:00

Non podíamos desaproveita-la ocasión da nosa viaxe a 'London' para vivir en directo e catar por nós mesmos a arte e o encanto da cociña dununha persoaxe como Jamie Oliver.

Nós coñecemos a Oliver polo seu programa "Oliver twist" que emite 'Canal Cocina' e que chama a atención porque o cociñeiro semella estar na súa casa, vestido de diario e cociña sempre para algún(s) invitado(s) que lle sirven de excusa e motivación para os seus pratos nos que mezcla ingredientes tipicamente ingleses con elementos de outras culturas tanto nos productos como nos métodos de elaboración e na condimentación sen deixar de ollar en todo momento ós elementos mais típicos da cociña mediterranea e ó equilibrio nutricional moderno coa introducción de aceite de oliva e verduras e hortalizas en tódolos seus pratos.

O "seu" restaurante fifteen-London sitúase ó norte da 'city' na zona de Old Street e forma parte dunha complexa obra social deste emprendedor pola cal acolle a xovenes desempregados (sen estudios previos) e os forma para "formar a nova xeración de cociñeiros" levando estes xovenes o peso do restaurante... A este prolifico home ainda lle que quedou tempo e gañas para organizar unha gran campaña de difusión que levou ó goberno inglés a modifica-lo sistema de comedores escolares iniciándose este curso o que a prensa inglesa chama as "Jaimie´s dinner" nas que predominan elementos de alimentación mais equilibrados.

A NOSA EXPERIENCIA:
Fixemo-la reserva telefónicamente (menudo Show) para 'cear' ás 19:00; chegamos puntuais e o restaurante e maila trattoria xa estaban cheos, nos situaron nunha mesa do comedor de abaixo que semellaba unha sala almohadillada de un club ou unha "cabina espacial" (segundo ós nenos). O menú degustación (non hai carta) compúñase dun entrante de olivas variadas con aceite e tostas todo do mais sabroso que vos podades imaxinar seguido da "Fifteen’s Fantastic Salad" delicada ensalada con 'burrata' e aceite da toscana e de dous pratos a escoller entre 2 opcions (unha de pasta e outra de carne/pescado) todo con esa elaboración imaxinativa mais non sofisticada (mais ben de andar por casa) que lle pon este home á súa cociña.
Pega: A bebida; vale pagar 60 Libras polo menú, mais pagar outras 40 pola degustación de viños semella demasiado, por outra banda non nos apetecía ir até Inglaterra a tomar viños franceses e/ou italianos asi que pedimos unhas cervexas e, para a nosa sorpresa, só tiñan !!!cerveza italiana¡¡¡ (Peroni).

O postre (que é o que temos na mesa na foto superior) foi unha riquísima tarta de queixo inglés con unha enormes e sabrosa frambuesas e unha tosta de améndoa deliciosa.

Ó cabo, probamos que é o que nos gusta.

Vacacions. Hotel Nós.

2006-07-22T09:25:00.000+02:00

Visto que pode resultar de utilidade para algúen e que neste tempo de verán é cando mais se frecuentan os locales de restauración imos facer un esforzo especial nestes días que nos quedan antes de emprende-lo retiro "Aguiñano" tan necesário.

Hotel Nós

Para escomenzar unha aportación duns amigos que nos quixeron sorprender levandonos a un sitio "diferente". Para mín que fun mozo no Deza que un local da zona NON destaque pola abundáncia e/ou calidade do churrasco xa é algo notable.

O Hotel Nós sitúase no que coñecemos como a "recta de Chapa" nun tramo da carretera vella que quedou á marxe da N-525 entre Silleda e Bandeira pola marxe dereita vindo de Santiago (ollo se queredes entrar dende o outro carril teredes que dar a volta no cruce coa estrada de Caldas).

Évos un establecemento de turismo rural ben apañado e cunha decoración que mezcla elementos do tradicional e o 'rústico' xunto con elementos modernistas, art nouveau e outras vangardas. un vello caserón restaurado con todo o imprescindible.
O restaurante segue a liña actual de ter a cociña "á vista" nun comedor pequeno e con mesas de 2, 4 e 6 comensais.
O mais chocante resulta o servicio mais non vexades nengún sentido negativo neste calificativo é simplemente que toma toda a confianza que, en realidade, se lle dá a un local cando decides comer nel. Explícome, ti chegas a un sitio a comer e non vas á despensa a ver como almacenan os alimentos nin ves si a neveira funciona... ti confias neso como confias en que ó chegar á casa dun familiar a comer terá todo en bó estado; comer no Hostal Nós produce a sensacíón de "comer na casa"; séntaste na mesa e danche a escoller o viño segundo queiras branco ou tinto... logo suxírente un prato principal de carne ou peixe segundo prefiras e dempois che din o que che van dar de primeiro plato. A cada plato o acompaña unha explicación sobre a materia prima (toda de moi boa calidade) e a elaboración que, sen grandes sofisticacions, é orixinal e actual. Carta de viños galegos moi equilibrada e con atención ás derradeiras novidades.

Europa está en Pamplona

2006-07-14T17:59:00.000+02:00

E Australia, e Nova Zelanda e; inclusive, a parte mais aberta dos EEUU.

Tamén está o Hotel Europa que en realidade é, como eles mesmos explican na carta, un restaurante con hotel e non un hotel con restaurante.

Sei que ista valoración ven mediatizada polo ambiente festeiro das "fiestas de San Fermín" mais a nós semellounos que a ocasión había que aproveitala e alá nos fomos.

O restaurante durante o resto do ano debe ser moi elegante; situado nunha das entradas do casco vello da cidade perto da rúa da estafeta e cun aparcadoiro na praza do castelo ten unha distribución en pequenos comedores e salons con coidada decoración. O persoal de recepción e acollida semella ben organizado e cunha longa rodaxe e o persoal de servicio non se desconpon nas situacions mais estranas.

Carta mixta entre cociña tradicional con producto da terra i elaboración "evolucionada" e pratos de novo cuño con aplicación dos mais novedosos procesos de elaboración e presentacions arriscadas. Bó equilibrio entre carnes e pescados e presencia destacada das verduras e legumes do pais; o menú degustación tradicional é completisimo, mais algo caro e abondoso. A carta de postres é moi interesante resultando dificil decidir entre cousas tan tradicionais como unha táboa de queixos acompañada de marmelo e membrillo ou os sorbetes e brownies. A carta de viños é moi completa no que respecta a viños navarros e rioxanos e a viños 'orixinais' de "novos territorios" mais deixa algo de lado a outras denominacions peninsulares.

Foi unha experiencia distinta degustaren desta cociña ataviados coas roupas do San Fermín e rodeados do ambiente festeiro.

San Clemente

2006-06-17T22:16:00.000+02:00

Hai 15 anos un día coma hoxe a promoción de enfermeiría da U. de Galicia fixo alí a súa cea de fin de carreira.

Como ten tódalas transicions naquela ó rematar a carreira algo escomenzaba mais non sabiamos o qué; 15 anos dempois, sen voltar a ver a tanta xente daquela cea sabemos que escomenzaba a vida de verdade.

Ben, ó que iamos. ¿porqué fixemo-la cea alí? Pois porque era (i é) o sitio onde mellores pinchos puñan coa bebida, porque está ben situado, porque o trato é formal mais tamén familiar e porque as tradicions teñen os seus templos.

O San Clemente foi o cerne dunha grande empresa hosteleira compostelan que non deixa de medrar mais sen descoidar o seu berce. Segue a ser un lugar ideal para escomenza-lo roteiro de pinchos na zona vella compostelana; o sitio onde quedar coa xente pois está centrico e ten zonas de aparcamento e parking perto.

Como restaurante pode que non destaque na "nouvelle cousine" mais sí ten 'punch' na elaboración dos pratos tradicionais o que fai que estexa moi frecuentado tamén por turistas que queren probar o auténtico sabor da cociña galega. A materia prima ben seleccionada e acompañada por unha boa carta de viños -se cadra falta de renovación- e dun servizo PERFECTO.

A renovación do comedor de hai unhs 10 anos cecais lle quitou algo do aire familiar que tiña mais gañou en limpeza e a decoración, ainda que con certos toques 'hort' se pode chamar fusional... Carta moi galega como xa dixen e postres do mellor mais tamén con espazo para o rutineiro.

Relación calidade-prezo óptima.

Cata Comentada

2006-05-27T10:00:00.000+02:00

Por unha vez en Ponferrada anunciaronse os eventos públicamente con ampla difusión e antelación dabondo; dentro do programa paralelo ó primeiro concurso de Viños do noroeste fixéronse CATAS COMENTADAS dos viños de catro adegas do Bierzo; nós asistimos á cata desenvolta no "Bombardier" pola adega 'Tilenus'.

E pasei do Munto ó Universo da cantidade de cousas que aprendín na hora e cuarto escasa na que estivemos a degusta-los 6 viños que comentou o enólogo da adega que nos deu todo un cursillo non só de como catar un viño senon que nos deu unha ínfima visión da cantidade de cousas que influen para obter un bó viño tanto nas materias primas como na súa elaboración.

Porén o mais importánte foi a lección de filosofía empresarial vitivinícola referente ó que fan as industrias do viño e o que fan os artesans do viño. A opción polo respeto á "expresión do viño" e non a súa maquillaxe por medios mais ou menos artesanais ou os trucos de dificil xustificación foron un indicador da calidade do traballo desta xente.

Non imos a expor eiquí o comentario da cata en sí pois tendes á vosa disposición multitude de sites de enoloxía e gastronomía que vos darán mellores argumentos e con mais coñecemento de causa ca nós; só vos recomendamos que non perdades a ocasión de tomar unha copa de bó viño pois é un producto natural e beneficioso para a saude (inxerido con moderación).

Ser ou non ser

2006-04-24T12:26:00.000+02:00

Por fin puidemos asistir á representación que R.T.A. produce baixo a dirección de Lino Braxe do mais eterno e vixente clásico do teatro universal co mais granado da escea galega i EN GALEGO.

Foi no auditorio municipal de Vilalba; unha magnífica instalación malia o ranxer das sillas con boa visibilidade da escea e boa sonoridade en xeral, mágoa de portas sen cortiñas que petaron até 15 veces no trasnscurso da hora e media de obra.

Do reparto moito que dicir; Primeiro: Luis Tosar sáese. No intre no que Hamlet parte para Inglaterra colocouse entre o público moi perto de nós e desenrolou o fragmento sobor da diferencia entre a natureza humana i a animal fitándome directamente ós ollos... todo o seu traballo resulta moi creible, a dicción mais ca correcta e a linguxe non verbal axeitada. Segundo: que botamos de menos (sen menosprezar Miguel Pernas) a Roberto Vidal Bolaño (Q.G.E.) no papel de Claudio. Terceiro: A veteranía é un grao e así o demostra Gonzalo M. Uriarte co seu magnífico traballo como Horacio. Cuarto: a sorpresa sempre é posible; como nesta volta para nós foi sorpresiva a laboura de Iolanda Muiños desenrolando o triple traballo como Ofelia.

A adapatción do guión obra do própio Lino coa colaboración de Manuel Rivas resulta mais creible ó engadi-la ameaza da invasión Nazi e as implicacions da ideoloxía nacional-socialista ás grandes cuestions universais que a obra plantexa.

Ainda tendes oportunidade de vela a próxima fin de semana en Lugo. Recomendámolova.

A viaxe de San Pepiño... HARAJUKU

2006-04-06T06:20:00.000+02:00

Coidamos que os rapaces xa estaban en idade de disfrutar da festa rachada (megamacrosuperbotellón urbano incluido) que é Valencia durante as fallas e alá nos fumos coa intención de visitaren tamén a CAC.

Coidei que tendo aproveitado o traxecto de ida para probar un deses sitios de peregrinación gastronómica por excelencia tería que face-lo comentário correspondente neste blog mais... Vexo que hai moitas opinions mais autorizadas que a miña que louban o pequeno pobo de Pedroñeras e ó seu producto estrela: O Allo; Moitas mais opinions atopanse sobor do restaurante "Las rejas" e sobor da cociña de Manuel de la Osa así que me vou a conter nunha frase: Contraste. Mentres a súa imaxe exterior contrasta co que atopas dentro, a súa 'imaxe' exterior contrasta co que atopas na mesa. Non lle quito o mérito de:

haber dignificado la cocina popular manchega, la que comía de niño, utilizando las hortalizas, las legumbres, las especias, los viñedos, los quesos, los frutos y las carnes de su entorno

Mais nós coñecemos moitos establecementos que fan o mesmo en Galiza coa cociña e os productos tradicionais galegos e non teñen "tres soles" nen suben tanto a factura.

Entroques si vos queremos recomendar un local que atopamos no centro de Valéncia na percura dun lugar onde 'probar' algo que non houbese na casa.

HARAJUKU seica é o nome do barrio mais 'cool' de Tokyo; un barrio de tendas de moda "fashion" polo día e 'zona quente' pola noite. En Valéncia é o nome dun Restaurante-Lounge de ambientación minimalista con certos toques orientais (a vestimenta do persoal, a música) e unha boa mostra de cociña xaponesa. O servizo é atento e non agobiante con a sabia intención de informar sen dirixir sobor do que é cada presentación e o seu consumo.

Boa variedade de tipos de platos; Ensaladas (moi boa a oriental con productos de tempada), Peixe, Carnes (o famoso polo takiyaki lles gustou ós cativos), e postres (IM-PRES-CIN-DI-BLES). Nós regámo-la comida co noso coñecido viño valenciano "mestizaje" (gracias polo consello Marcelo) que demostra que os caldos multivarietais tamén teñen o seu sitio.

Boa relación calidade-prezo. Quedamos contentos de probar ós xapo´s e podemos afirmar que non ten ren que ver cos pizza-chino-kebbab.

Sorpresa exipcíaca

2006-03-11T07:41:00.000+01:00

Semellabame que estaba a agardar por "algo" á hora de facer unha entrada neste blog... Coidei que sería algo da próxima viaxe mais, como ten que ser, cando menos o agardaba saltou a sorpresa.

Nesta nosa vila-cidade a gastronomía "alternativa" e/ou internacional non pasaba (que eu souber) dos 'refritidos' italianos, chineses e "pizza-kebab"; hai UN vexetariano mais non é un restaurante ó uso (e que siga así) e require certo desprazamento... O que sí hai abondo son restaurantes que se adican á cociña "berciana"; que, dito vaia por diante, gosto moito dela. Mais unha terra que quere progresar non pode estar pechada sobor de sí en ningún aspecto.

Ábrense novos locais tódolos meses e un vai "captando" comentarios mais desta volta o asunto pasounos por alto até que vimos un cartel "III Xornadas das tapas Exipcias" ¿¿¿??? e quedamos "a cuadros".

O restaurante bar 'Seijo' abriu xa hai uns meses no tramo novo da Avda. del castillo moi perto da fortaleza templaria no baixo dun deses edificios novos con soportais; dende fora nada reseñable, nen a tipoloxia das letras facía ver algo diferente.

A cousa troca ó entrar. Zhizhi recíbe o visitante co seu amplo soriso e o seu parolar simpático caseque sen preguntar que é o que queres senon falandoche da túa vida e da súa como se vos coñecerades de sempre; entón captas un aroma diferente e alguns obxectos decorativos pouco comuns.

Pasas ó espartano comedor, moi na liña local e pides o 'menu de tapas'. Trátase dun menú degustación que, nesta ocasión, versaba sobor da cociña do "baixo exipto" (Alexandría); por desgracia esquecemos coller copia dos nomes dos platos e os ingredientes mais si podemos dicir que ainda que se notaba a elaboración 'en serie' tamén se pode percibir a utilización de ingredientes e técnicas própias da cociña árabe cun engadido, por exemplo para as guarnicions, de elementos locais. O mais chamativo a crema ou bechamel con gambas para comer mollando o golosísimo 'pan pita' (á venda en supermercados locais).

Quedamos os catro satisfeitos e contentos.

4 tapas, postre, bebida (inclue viño) e café 15€.

Os donos nos comentaron que pensan seguir facendo 'xornadas' exipcias con pratos de outras zonas do pais 'adaptados' e nós pensamos voltar para probalos.

Local: Bar restaurante 'Seijo'
Lugar: Avda. del castillo. Ponferrada.

Conta historias que non conta contos

2006-02-16T06:04:00.000+01:00

Outra volta e co 'patrocinio' da EOI de Ponferrada voltamos a ter teatro en galego no Bergidum.

Desta ocasión "o carreirán " Quico Cadaval acudiu a nos ilustrar sobor de diversos aspectos da cultura e o sentires galegos quedando "meridianamente" claras as "prístinas" relacions do Bierzo con Galiza.

Foi o seu un transitar por explicacions motivadas dun fio conductor sobor da presenza do sobrenatural na cultura galega e anécdotas persoais sobor do tema. Así; disertou longamente sobre a natureza do conto (en especial os "contos de medo") como instrumento de instrucción psicolóxica, sobor da estructura dos contos clásicos da cultura occidental e sobor de algunhas das claves que se agochan neles falando intercaladamente do que foron es contacontos e daqueles "contos da hora de durmir" cos que as persoas maiores nos 'impulsaban' á oración.

As tres historias persoais que nos relatou produciron tamén varias explicacions tributarias do mais diverso e divertido. Todo elo nunha salsa de explicacions linguisticas (sobor de todo semánticas) e de exemplos de como a mentalidade de cada pobo queda plasmada na súa fala; eu polo menos así o 'estimo'.

Coido que as persoas do bierzo (e de fora) que están a estudar galego poderian apreciar no seu falar e nas súas verbas un auténtico exemplo do "galego occidental" (Peixeiro dirian en Lalin) e apreciarian as diferencias dialectais deste... mais tamén se decatarán; como se estivesen diante dun espello, das súas própias características como galegofalantes e caerán na conta de que ningúen lles pode dicir que falan 'mal' o galego (nen o castelan); mais ben ó contrário: A súa fala particular é (debera) un patrimonio a conservar.

Probando o polbo

2006-02-01T06:19:00.000+01:00

"Tantos anos en Zaragoza e ainda non fuches ó pilar" dí a leria popular mais en Ponferrada sería "tantos anos en Ponferrada e ainda non fuches á fragata" a mais afamada casa de polbo do Bierzo.

Se cadra é que o día prestaba unha chea... sábado, fumos ó mercado a media mañan e saimos 'por pès' pois ia un frio que nin dios por mor da néboa.

-¿que facer?;
-con este frio prestaba un polbo
-ti sempre co mesmo
-non ho¡, un de comer...
-e dalle...
-digo de ir comer polbo no sitio ese...

Bueno, o asunto é que alí fomos: O cotizante, a sumiller, o experto catador e a raiña dos postres.

O local é o que cabe esperar dunha casa de polbo, pequeno en plan taberna coa consabida caixa tonta e moi 'fogareño'. Como teñen anos de experiencia atenden un pouco como as franquicias esas de VIPS e tal moi industrial mais sen carta de papel todo de "viva voz". Mesas, que non bancos corridos e platos de cerámica que non de madeira. Viño da casa e "carta" de viños bercianos (que difícil elección).

O noso experto catador gustou do polbo cos cachelos cocidos na própia auga. Estaba no seu punto e os cortes eran axeitados; pois xa sabedes que o que en verdade diferencia a moitos postos de polbo é o xeito de cortalo. Bó aceite e xusto de cantidade.

Variedade de postres xusta; se cadra no verán poñen mais xelados... Café ben feito.

A dolorosa non foi tanto; xa en poucos sitios se come 4 persoas por menos de 50€.

Local: La Fragata.
Lugar: Santo Tomas de las ollas (Ponferrada)

Taberna del Alabardero.

2005-12-27T08:59:00.000+01:00

Con motivo de tal... fomos facer unha cea degustación con cata á sede da escola de hosteleiria de Sevilla.

Situado na zona do centro histórico que fora porto no rio Guadalquivir, a 50 metros da praza nova (Concello e rua Sierpes), 150 da Maestranza e moi perto da ponte que dá paso ó barrio por antonomasia de Sevilla: Triana. Nunha casona do século XIX que fora propiedade do poeta J. Antonio Cabestany, restaurado con detalle este hotel, bistrot e restaurante ten o que se debe denominar ambiente añejo mais limpo.

Situaronos nun comedor pequeno que fora no seu tempo sala con chimenea con todo o 'ritual' dos grandes restaurantes, música ambiental moi suave, luces sen sombras e lavanda ambiental.

Non dubidamos moito diante da carta; como o queriamos probar todo escollemos o xa dito para podermos probar ben a gusto tanto comidas coma bebidas. E foi unha elección axeitada...

Prefiro non entrar en detalle mais podemos afirmar que os 7 viños e os 7 platos fixeron unha cea 'redonda' e que si coidabamos coñecer o significado da verba "Maridaxe" foi nesta ocasión cando adquiriu tódala dimensión que merece.

A casa do Ferreiro - La Fragua. Herrerías de Valcarce

2005-11-26T08:38:00.000+01:00

Dende rapaz me ensinaron a non mezclar a amistade/familia e os negocios pois sempre se acaba perxudicando un dos dous i nós na casa o vivimos en primeira persoa.

Mais, é de xustiza esto que vou a escribir e confeso que ainda que teño boa relación coa persoa que rexenta este local coido que él non precisa de publicidade web nenguha pois basea o seu éxito na calidade do trato persoal e nese feedback que se chama "boca a boca".

Situada nun lugar ineludibel do camiño a Compostela ali, onde se escomenza a ascensión cara ó Cebreiro a localidade de Herrerias de Valcarce xa foi mencionada nunha bula de 1178 polo papa Alexandre III coma hospital dos ingleses en referéncia as derradeiras casas da localidade posiblemente construidas pola dinastia Plantagent.

A casa está retirada da estrada mais ben sinalizada; o comedor é pequeno, moi acolledor sobor de todo no inverno e pode que algun lle atopedes 'pega' a ter a barra do bar no mesmo espazo mais tende en conta que estamos a falar dun pequeno negocio familiar que traballa tanto para o parroquiano de tódolos días como para peregrinos e turistas.

Como curiosidade mencionarvos que na traseira da casa manteñen, ainda que abandonada, a ferreiría que lle dá nome á casa con boa parte dos utensilios e a maquinaria que se empregaba no traballo de ferreiro e con algun traballo pendente de rematar.

Ben, xa postiños na mesa temos un menú que, dentro do clásico esquema: "productos da terra - elaboración tradicional", ofrece alguns toques persoais orixinais e que demostran unhas boas mans na cociña. Nós recomendámosvos o revolto de setas con queixo veigadarte e o bacallau; nos postres escolledeos todos pois a súa feitura fai que non resulten empalagosos nin pesados.

Da atención non debo falar polo xa mencionado no primeiro parragrafo. Aproveitade para facer algun roteiro polos arredores; ademais do xa mencionado camiño hai nesta vila un roteiro curtiño visitando as Ferreirias; tamén merece unha visita a pequena ponte que se cruza o entrar na vila e que leva mais de mil anos vendo pasar peregrinos.

Florencia

2005-09-13T07:14:00.000+02:00

Aunque sólo estuve 11 horas en la ciudad del Arno creo que este relato os puede interesar...

Como viajamos (La pareja y 2 hijos) en tren desde Roma lo primero comentar que contratar el viaje es sencillo tanto por internet (trenitalia.) como en las propias estaciones; recomiendo reservar con antelación para evitar problemas de asientos. Ya en la estación es mejor usar la salida subterranea que te deja al otro lado de la plaza de la estación, junto a Sta. Maria Novella. Una vez alli siguiendo Via de Panzi y via de Cerretani se llega a la Piazza S. Giovanni donde están el Baptisterio y El Duomo (Sta. Maria del Fiore); como habíamos reservado (telefónicamente desde España:+39 055.294883) en la Uffizi para una hora nos centramos en las bellas puertas del batisterio y le dimos un giro a la catedral, a continuación enfilamos hacia la Pz. de La Signoria para admirar ese bello espacio y las copias de las obras que fueron concebidas para él. En la Uffizi vimos que habia poca cola (20') así que nos ahorramos los Euros de la reserva y entramos al gran museo. Detalle práctico: No se puede pagar con Tarjeta son 6,50E cada adulto y para que los menores no paguen es necesário justificar la nacionalidad con un documento. Tambien se quedan con un documento cuando cojes una audioguia (a modo de fianza).

Tras tres emocionantes y embriagadoras horas fuimos hasta la terraza de la cafetería (decepción; no te puedes ni acercar a ver la plaza). La salida da a la Pz. Del Grano, bajamos hasta el rio y atravesamos la maraña de tenderetes bajo el Corrioro balsano hasta el puente Vecchio; cruzamos y encotramos refugio del calor en una fuente en el arranque mismo de Borgo S. Jacopo. Una vez repuestos continuamos hasta la monumental fachada del Palacio Pitti (recomiendo la visita aunque nosotros no fuimos). Comimos en uno de los locales de Via Guicciardini: Buenas ensaladas y Panninis, helados al gusto. Volvimos hasta la Pz De la Signoria y seguimos por Borgo dei Greci hasta la Pz. De Sta. Croce cuya basílica recomiendo fervientemente visitar aun estando en obras (fuera y dentro); no me extraño nada que Sthendal sufriera allí el ataque de su famoso síndrome. Tanto la concepción del edificio como su contenido artístico (Donatello, Giotto, Vasari...) y "espiritual" (miguel angel, maquiavelo, dante, L.B. Alberti, Rossini, Galileo...). Mención aparte me merece la Capilla de los Pazzi por lo que significó como modelo arquitectónico y por su conservación. Allí nos refugiamos de la tormenta y cuando esta pasó, ya más frescos y animados emprendimos el camino a la capilla medicea (lástima, cierra a las 17:00 y no llegamos a tiempo); con la miel en los labios llevamos a los niños a una exposición privada llamada "Il genio di Leonardo" que reproduce en maquetas de madera (muchas funcionan y se pueden tocar) algunos diseños del genial humanista (7E adultos y 5E niños). Una vez en la calle nos acercamos hasta la puerta de la galeria de la academia para mostrarles donde está el "David" original y, oh sorpresa, no había cola ninguna (de hecho nos costó encontrar la puerta de entrada) así que p'adentro. (Carísimo comparado con la Uffizi: 8E). Al salir nos acercamos a la pz. della Anunziata porque vimos un mercadillo de productos ecológicos toscanos y un taller de juegos y jugetes alternativos con lo que pasamos un rato estupendo. Cenamos en la Trattoria Zá-Zá y puedo decir que fué verdaderamente magnifico y no muy caro (habíamos reservado al pasar para la capilla medicea y fué mejor pq los sábados se pone a tope).
Conclusión: Para ver lo esencial de Florencia hacen falta como mínimo 2 días completos, es una ciudad muy "compacta" que se hace bien andando. Pienso volver para ver la 'Casa de Miguel Angel', El museo Braghelo, la capilla medicea y la puesta de sol desde el parque Miguel Angel...
Un último consejo; ojo en el mercado de S. Lorenzo hay carteristas y son muy hábiles.
Espero que este relato le sirva de ayuda a otras personas.

FANDIÑO

2005-08-21T22:23:00.000+02:00

Aproveitando que o Arnoia pasa por Allariz e que tiñamos que ir por alí a facer deporte fomos, outra volta mais a "Casa Fandiño". Xa sei que agora non se chama exactamente así, mais na mesma entrada este restaurante se proclama continuador do anterior.

A tradición de Fandiño en Allariz ven de moi vello e a grande sona acadada debeuse sempre ó seu bón facer cos elementos e métodos tradicionais da cociña galega; xa facía moito que o comedor da vella casa se quedaba pequeno cando Tino Fandiño decidiu abrir este novo restaurante con mellor instalación e algo mais amplo adaptando de xeito pragmático unha casa do casco vello alaricano.

Continúase a liña indicada de cultivo da cociña con materias i elaboracions tradicionais sufrindo na súa carta poucas (ou nenguha ) variacións nestes anos; mais, ¿para qué variar?, ¿qué lle pode facer competéncia á empanada de zamburiñas?. A carta de viños ten unha boa selección do pais ainda que algo estancada no tempo e nos viños foráneos nótase certa tendencia "riojizante" que deixa pouca marxe de manobra. Iso si, espero que non troquen nada da carta de postres...

Boa relacion calidade-prezo, boa atención ainda nos intres de mais barullo.

O Eirado da Leña

2005-08-02T17:22:00.000+02:00

Dende hai uns anos vimos visitando Pontevedra con moita frecuencia no noso mes de vacacions; o casco antigo é unha zoa que xa non ten nada que envexar ás mais notorias do pais (Santiago p.ex.) nen en monunmentalidade nen en beleza, a proba son esas rúas e prazas cheas de xente a disfrutar do seu tempo de lecer.

E, se todo esto unimos o pracer dos bós productos da terra: Os Albariños, A carne, O peixe, O Marisco...; engadímoslle un local acolledor e ben ambientado, unha atención esquisita, unha elaboración orixinal e ben traballada sen caer en sofisticacions 'snobs' teremos un sitio perfecto para un bon xantar en boa compaña.

Mais do camiño.

2005-06-25T09:41:00.000+02:00

Continuamos camiñando; antes de retirarmonos ó refuxio da alma. A seguinte recomendación que vos facemos sitúase na pequena poboación de Puente la Reina coñecida pola súa ponte medieval.

No seu casco histórico na mesma rúa que leva o camiño está situado o Hotel Rural Bidean que ofrece unha instalación moderna no interior de unha edificación reformada, cunha decoración con abondosos elementos rurais, habitacions ben equipadas e bó trato.

Os almorzos abondosos e saludables e unha carta para as ceas ben elaborada e axustada de prezo e a boa combinación do transporte público fan desta unha boa opción para instala-la base para dúas ou tres etapas do camiño.

O prometido...

2005-05-24T06:31:00.000+02:00

Cando en Abril rematamos o Camiño de Santiago prometéramos facer unha pequena guia para quen quixera facelo nese plan de sendero-turismo que nos escolleramos.

Para as nosas primeiras xornadas escollemos como base a Hosteria de Zubirimais que nada pola súa situación na metade do camiño entre Roncesvalles/orreaga e Pamplona/Iruña no que coidabamos que nos ia levar dúas xornadas...

O hotel está ben equipado, as habitacions son confortabeis i o servizo 'como na casa' moi no aire do turismo rural ese. Por porlle pegas pois a de estares ó pé da estrada; mais temos que dicir que coa fiestra pechada nada se sentia dende dentro. Teñen boa información tanto sobor do camiño coma de outros roteiros e actividades para facer na zona. A nós o almorzo entrounos no prezo i era mais ca correcto e servido a unha hora na que se podía tomar no hostal para logo inicia-la xornada de 'pateo' co alba. Tamén serven cea cun menú baseado no producto local ben elaborado mais sen sobrecargar e con boa relación calidade-prezo.

En fin eis a primeira recomendación para o tramo navarro do camiño.

FaSendo Tourismo

2005-05-02T08:03:00.000+02:00

Neste fin de semana primaveiral fomos dar un paseo pola nosa querida Compostela. Nun día tan claro ollabamos as rúas da améndoa medieval ó traveso dos cristais afumados e tiñamo-la sensación de sermos outros dos miles de turistas que lle dán vida a tanta pedra, cando... vin xente no petril enrriba da porta de Praterías e sentin a vertixe do descubrimento.

Se ides de visita a Compostela, ou se vivides alí perto e non sabedes que facer cunha tarde achegádevos o pazo de Xelmirez (o que está a esquerda da porta do Obradoiro mirando de fronte) e collede unha entrada para visita-las cubertas da catedral. A visión da cidade e do edificio da catedral son magníficas i as esplicacions (a visita é guiada) non veñen mal. Grupos de vintecinco persoas, horas en punto, 10€.

Camiño de Santiago.

2005-04-19T06:19:00.000+02:00

Hai xa caseque un mes que fixemos un anaco do camiño de Santiago por terras de Navarra. Nós vimos que a maioria dos peregrinos 'pata negra' seguen a face-lo camiño coa súa grande mochila ás costas e empregando como aloxamento os albergues do camiño; soen ser, sobor de todo, güiris (Europeos e Brasileiros en especial) ou xente nova (<30 anos). Mais vai en aumento o grupo dos 'camiñantes' que fan a ruta coma unha sucesión de camiños de sendeirismo aloxándose de hotel e levando consigo só o imprescindible para a camiñata mentres o resto da "bagaxe" queda no coche. Soe ser xente 'nacional' cunha media de 35 anos e, inclusive, con nenos que non fai toda a peregrinación dun tirón senon que lle adica tempos esporádicos fora do período vacacional.

Organizar unha xeira desas características leva tempo pois a maioria das páxinas adiacadas ó camiño de Santiago céntranse nos peregrinos 'pata negra' e deixan un pouco de lado os outros tipos de aloxamento e de facilidades que busca o "peregrino-excursionista" (Liñas de autobus, paradas de taxi, hoteles e casas rurais, restaurantes, gasolineiras, aluger de bicis....)

A ver se imos 'colgando' o que nos deu resultado para que lle sirva a algúen.

Vargas Blues Band

2005-03-27T05:45:00.000+02:00

O día 26 de Marzo tiveron o honor de ter este espectáculo en Cacabelos; a Vargas Blues Band ofreceu unha delicatesen musical a pouco mais de 200 espectadores que desafiamos ó orballo e o frio.

Cunha forza e unha limpeza fora de toda crítica a guitarra de Vargas nos deixou a mostra da súa calidade e bó facer acompañada polo seu grupo do que cabe destacar, sen lugar á dubida ó vocalista pola contundencia e animación; supoño que non tardará moito en da-lo salto a unha carreira en solitario.

Tal vez as salas comerciais de Ponferrada deberan tomar exemplo e levar grupos desta calidade... e a este prezo. O que está claro é que o concerto foi como unha actuación nun clube, desexo que os músicos o pasaran tan ben coma nós.

Casa Marcelo.

2005-03-06T23:22:00.000+01:00

Hai sitios que se van facendo cun nome a base de traballo conciente e paciente, tesón lle chaman... A compostelan Casa Marcelo é un deses sitios.

Cunha situación envexable, é un local coas dimensions xustas para disfrutar do magnifico espectáculo da cociña en directo. Neste restaurante NON HAI CARTA pois só as mellores materias primas escollidas polos própios cociñeniros ese mesmo día chegarán á mesa. Como dín por aqui "comer en casa Marcelo é un acto de fé".

A súa ampla formación conxugase ben co manexo dos ingredientes da terra percurando xogos de sabores e texturas que non te deixan indiferente. A nós gustounos moito e pensamos repetir. 9/10

Sobrepasado.

2005-02-27T22:40:00.000+01:00

De cando en vez unha boa labazada o pon a un na terra e o deixa ver conclaridade que hai que seguir aprendendo cada día en tódolos eidos...

Nesta volta ós Madriles quixemos acudir a unha obra de teatro "fora de uso" e aproveitar unha ocasión case única asi que collemos reserva para Hamlet Dreams...

Acudir a unha obra de teatro sobor dun texto clásico representado por unha compañía extranxeira (que non emprega un código de comunicación coñecido por tí) é xa un reto; mais neste caso o reto era o espectáculo en sí pois como din as críticas se trata dun espectáculo principalmente visual no que a trama ou argumento do texto de Shakespeare é bordeada en clave onírica sen mais explicacions que as que a própia vagaxe do espectador poda ter ou deducir. Sucesión de esceas de tipo dinámico ou estático, persoaxes claramente simbólicos mezclados coas persoaxes da trama, grande expresividade representativa dos actores e a lectura de fragmentos do texto clásico nos momentos clave fan que unha persoa simple coma mín se pase os descansos da obra (2) dicindo: "non sei si por arriba ou por abaixo, pero esto está lonxe de mín..." mais agora, co paso das horas, os comentários coa compañeira e a intro-retroflexión a obra; coma un bó viño, deixe o regusto de ter acudido a unha cita co único e co sublime. A sensación de ter aproveitado unha ocasión é de por sí valiosa; mais o é decatarse da própia ignoráncia e soberbia.

Lingua de bicar.

2005-01-27T06:29:00.000+01:00

Onte á noite escenificouse no "Bérgidum" a obra "Bicos con lingua" de Thalia teatro. Unha obra pensada para o público de Galicia (falante ou non do galego) e que fai case unha análise psiquiátrica do gran dilema deste código que estou a empregar agora que é o idioma galego.

¿porqué si o galego é coñecido por mais do 70% da poboación de galicia só é empregado a cotio polo 30%? e o mais grave: ¿Porqué a xente nova non o emprega?.

Ainda que puido resultar un pouco violento o mais interesante dende o meu punto de vista foi a charla que se mantivo ó remate da sesión sobor da situación do galego no bierzo; eu coido que si na Galicia política a situación do galego precisa un tratamento psicoloxico no Bierzo precisa terapia intensiva.

Dende os estudos linguisticos dos anos 70 até o de agora o constreñimento no emprego do galego neste fermoso val é un feito inegabel i a suposta data de defunción do derradeiro "galego-pensante" (gosto mais deste termo) á que se refire a obra pode ser real nesta terra.

en fin, coido que hai moita "sensibilidade política" respecto a este tema e que , por desgracia, os políticos da dereita nacionalista española estan a sacar moito rendemento ós erros e abusos que en politica linguistica i educativa se poden estar a cometer en outras comunidades. Pero non quero rematar sen dicir que teñen razón os de Thalia teatro cando dín que o fundamental nesto é terse respeto (autoestima) a un mesmo e o patrimonio que para cada un de nós representa o Galego.

Post de proba

2005-01-09T08:56:00.000+01:00

Hola: Inicio este blog para manter o meu dereito a opinar...