Vacacions. Hotel Nós.

Visto que pode resultar de utilidade para algúen e que neste tempo de verán é cando mais se frecuentan os locales de restauración imos facer un esforzo especial nestes días que nos quedan antes de emprende-lo retiro "Aguiñano" tan necesário.

Hotel Nós

Para escomenzar unha aportación duns amigos que nos quixeron sorprender levandonos a un sitio "diferente". Para mín que fun mozo no Deza que un local da zona NON destaque pola abundáncia e/ou calidade do churrasco xa é algo notable.

O Hotel Nós sitúase no que coñecemos como a "recta de Chapa" nun tramo da carretera vella que quedou á marxe da N-525 entre Silleda e Bandeira pola marxe dereita vindo de Santiago (ollo se queredes entrar dende o outro carril teredes que dar a volta no cruce coa estrada de Caldas).

Évos un establecemento de turismo rural ben apañado e cunha decoración que mezcla elementos do tradicional e o 'rústico' xunto con elementos modernistas, art nouveau e outras vangardas. un vello caserón restaurado con todo o imprescindible.
O restaurante segue a liña actual de ter a cociña "á vista" nun comedor pequeno e con mesas de 2, 4 e 6 comensais.
O mais chocante resulta o servicio mais non vexades nengún sentido negativo neste calificativo é simplemente que toma toda a confianza que, en realidade, se lle dá a un local cando decides comer nel. Explícome, ti chegas a un sitio a comer e non vas á despensa a ver como almacenan os alimentos nin ves si a neveira funciona... ti confias neso como confias en que ó chegar á casa dun familiar a comer terá todo en bó estado; comer no Hostal Nós produce a sensacíón de "comer na casa"; séntaste na mesa e danche a escoller o viño segundo queiras branco ou tinto... logo suxírente un prato principal de carne ou peixe segundo prefiras e dempois che din o que che van dar de primeiro plato. A cada plato o acompaña unha explicación sobre a materia prima (toda de moi boa calidade) e a elaboración que, sen grandes sofisticacions, é orixinal e actual. Carta de viños galegos moi equilibrada e con atención ás derradeiras novidades.

Europa está en Pamplona

E Australia, e Nova Zelanda e; inclusive, a parte mais aberta dos EEUU.

Tamén está o Hotel Europa que en realidade é, como eles mesmos explican na carta, un restaurante con hotel e non un hotel con restaurante.

Sei que ista valoración ven mediatizada polo ambiente festeiro das "fiestas de San Fermín" mais a nós semellounos que a ocasión había que aproveitala e alá nos fomos.

O restaurante durante o resto do ano debe ser moi elegante; situado nunha das entradas do casco vello da cidade perto da rúa da estafeta e cun aparcadoiro na praza do castelo ten unha distribución en pequenos comedores e salons con coidada decoración. O persoal de recepción e acollida semella ben organizado e cunha longa rodaxe e o persoal de servicio non se desconpon nas situacions mais estranas.

Carta mixta entre cociña tradicional con producto da terra i elaboración "evolucionada" e pratos de novo cuño con aplicación dos mais novedosos procesos de elaboración e presentacions arriscadas. Bó equilibrio entre carnes e pescados e presencia destacada das verduras e legumes do pais; o menú degustación tradicional é completisimo, mais algo caro e abondoso. A carta de postres é moi interesante resultando dificil decidir entre cousas tan tradicionais como unha táboa de queixos acompañada de marmelo e membrillo ou os sorbetes e brownies. A carta de viños é moi completa no que respecta a viños navarros e rioxanos e a viños 'orixinais' de "novos territorios" mais deixa algo de lado a outras denominacions peninsulares.

Foi unha experiencia distinta degustaren desta cociña ataviados coas roupas do San Fermín e rodeados do ambiente festeiro.

San Clemente

Hai 15 anos un día coma hoxe a promoción de enfermeiría da U. de Galicia fixo alí a súa cea de fin de carreira.

Como ten tódalas transicions naquela ó rematar a carreira algo escomenzaba mais non sabiamos o qué; 15 anos dempois, sen voltar a ver a tanta xente daquela cea sabemos que escomenzaba a vida de verdade.

Ben, ó que iamos. ¿porqué fixemo-la cea alí? Pois porque era (i é) o sitio onde mellores pinchos puñan coa bebida, porque está ben situado, porque o trato é formal mais tamén familiar e porque as tradicions teñen os seus templos.

O San Clemente foi o cerne dunha grande empresa hosteleira compostelan que non deixa de medrar mais sen descoidar o seu berce. Segue a ser un lugar ideal para escomenza-lo roteiro de pinchos na zona vella compostelana; o sitio onde quedar coa xente pois está centrico e ten zonas de aparcamento e parking perto.

Como restaurante pode que non destaque na "nouvelle cousine" mais sí ten 'punch' na elaboración dos pratos tradicionais o que fai que estexa moi frecuentado tamén por turistas que queren probar o auténtico sabor da cociña galega. A materia prima ben seleccionada e acompañada por unha boa carta de viños -se cadra falta de renovación- e dun servizo PERFECTO.

A renovación do comedor de hai unhs 10 anos cecais lle quitou algo do aire familiar que tiña mais gañou en limpeza e a decoración, ainda que con certos toques 'hort' se pode chamar fusional... Carta moi galega como xa dixen e postres do mellor mais tamén con espazo para o rutineiro.

Relación calidade-prezo óptima.

Cata Comentada

Por unha vez en Ponferrada anunciaronse os eventos públicamente con ampla difusión e antelación dabondo; dentro do programa paralelo ó primeiro concurso de Viños do noroeste fixéronse CATAS COMENTADAS dos viños de catro adegas do Bierzo; nós asistimos á cata desenvolta no "Bombardier" pola adega 'Tilenus'.

E pasei do Munto ó Universo da cantidade de cousas que aprendín na hora e cuarto escasa na que estivemos a degusta-los 6 viños que comentou o enólogo da adega que nos deu todo un cursillo non só de como catar un viño senon que nos deu unha ínfima visión da cantidade de cousas que influen para obter un bó viño tanto nas materias primas como na súa elaboración.

Porén o mais importánte foi a lección de filosofía empresarial vitivinícola referente ó que fan as industrias do viño e o que fan os artesans do viño. A opción polo respeto á "expresión do viño" e non a súa maquillaxe por medios mais ou menos artesanais ou os trucos de dificil xustificación foron un indicador da calidade do traballo desta xente.

Non imos a expor eiquí o comentario da cata en sí pois tendes á vosa disposición multitude de sites de enoloxía e gastronomía que vos darán mellores argumentos e con mais coñecemento de causa ca nós; só vos recomendamos que non perdades a ocasión de tomar unha copa de bó viño pois é un producto natural e beneficioso para a saude (inxerido con moderación).

Ser ou non ser

Por fin puidemos asistir á representación que R.T.A. produce baixo a dirección de Lino Braxe do mais eterno e vixente clásico do teatro universal co mais granado da escea galega i EN GALEGO.

Foi no auditorio municipal de Vilalba; unha magnífica instalación malia o ranxer das sillas con boa visibilidade da escea e boa sonoridade en xeral, mágoa de portas sen cortiñas que petaron até 15 veces no trasnscurso da hora e media de obra.


Do reparto moito que dicir; Primeiro: Luis Tosar sáese. No intre no que Hamlet parte para Inglaterra colocouse entre o público moi perto de nós e desenrolou o fragmento sobor da diferencia entre a natureza humana i a animal fitándome directamente ós ollos... todo o seu traballo resulta moi creible, a dicción mais ca correcta e a linguxe non verbal axeitada. Segundo: que botamos de menos (sen menosprezar Miguel Pernas) a Roberto Vidal Bolaño (Q.G.E.) no papel de Claudio. Terceiro: A veteranía é un grao e así o demostra Gonzalo M. Uriarte co seu magnífico traballo como Horacio. Cuarto: a sorpresa sempre é posible; como nesta volta para nós foi sorpresiva a laboura de Iolanda Muiños desenrolando o triple traballo como Ofelia.


A adapatción do guión obra do própio Lino coa colaboración de Manuel Rivas resulta mais creible ó engadi-la ameaza da invasión Nazi e as implicacions da ideoloxía nacional-socialista ás grandes cuestions universais que a obra plantexa.



Ainda tendes oportunidade de vela a próxima fin de semana en Lugo. Recomendámolova.

A viaxe de San Pepiño... HARAJUKU

Coidamos que os rapaces xa estaban en idade de disfrutar da festa rachada (megamacrosuperbotellón urbano incluido) que é Valencia durante as fallas e alá nos fumos coa intención de visitaren tamén a CAC.

Coidei que tendo aproveitado o traxecto de ida para probar un deses sitios de peregrinación gastronómica por excelencia tería que face-lo comentário correspondente neste blog mais... Vexo que hai moitas opinions mais autorizadas que a miña que louban o pequeno pobo de Pedroñeras e ó seu producto estrela: O Allo; Moitas mais opinions atopanse sobor do restaurante "Las rejas" e sobor da cociña de Manuel de la Osa así que me vou a conter nunha frase: Contraste. Mentres a súa imaxe exterior contrasta co que atopas dentro, a súa 'imaxe' exterior contrasta co que atopas na mesa. Non lle quito o mérito de:

haber dignificado la cocina popular manchega, la que comía de niño, utilizando las hortalizas, las legumbres, las especias, los viñedos, los quesos, los frutos y las carnes de su entorno

Mais nós coñecemos moitos establecementos que fan o mesmo en Galiza coa cociña e os productos tradicionais galegos e non teñen "tres soles" nen suben tanto a factura.

Entroques si vos queremos recomendar un local que atopamos no centro de Valéncia na percura dun lugar onde 'probar' algo que non houbese na casa.

HARAJUKU seica é o nome do barrio mais 'cool' de Tokyo; un barrio de tendas de moda "fashion" polo día e 'zona quente' pola noite. En Valéncia é o nome dun Restaurante-Lounge de ambientación minimalista con certos toques orientais (a vestimenta do persoal, a música) e unha boa mostra de cociña xaponesa. O servizo é atento e non agobiante con a sabia intención de informar sen dirixir sobor do que é cada presentación e o seu consumo.

Boa variedade de tipos de platos; Ensaladas (moi boa a oriental con productos de tempada), Peixe, Carnes (o famoso polo takiyaki lles gustou ós cativos), e postres (IM-PRES-CIN-DI-BLES). Nós regámo-la comida co noso coñecido viño valenciano "mestizaje" (gracias polo consello Marcelo) que demostra que os caldos multivarietais tamén teñen o seu sitio.

Boa relación calidade-prezo. Quedamos contentos de probar ós xapo´s e podemos afirmar que non ten ren que ver cos pizza-chino-kebbab.

Sorpresa exipcíaca

Semellabame que estaba a agardar por "algo" á hora de facer unha entrada neste blog... Coidei que sería algo da próxima viaxe mais, como ten que ser, cando menos o agardaba saltou a sorpresa.

Nesta nosa vila-cidade a gastronomía "alternativa" e/ou internacional non pasaba (que eu souber) dos 'refritidos' italianos, chineses e "pizza-kebab"; hai UN vexetariano mais non é un restaurante ó uso (e que siga así) e require certo desprazamento... O que sí hai abondo son restaurantes que se adican á cociña "berciana"; que, dito vaia por diante, gosto moito dela. Mais unha terra que quere progresar non pode estar pechada sobor de sí en ningún aspecto.

Ábrense novos locais tódolos meses e un vai "captando" comentarios mais desta volta o asunto pasounos por alto até que vimos un cartel "III Xornadas das tapas Exipcias" ¿¿¿??? e quedamos "a cuadros".

O restaurante bar 'Seijo' abriu xa hai uns meses no tramo novo da Avda. del castillo moi perto da fortaleza templaria no baixo dun deses edificios novos con soportais; dende fora nada reseñable, nen a tipoloxia das letras facía ver algo diferente.

A cousa troca ó entrar. Zhizhi recíbe o visitante co seu amplo soriso e o seu parolar simpático caseque sen preguntar que é o que queres senon falandoche da túa vida e da súa como se vos coñecerades de sempre; entón captas un aroma diferente e alguns obxectos decorativos pouco comuns.

Pasas ó espartano comedor, moi na liña local e pides o 'menu de tapas'. Trátase dun menú degustación que, nesta ocasión, versaba sobor da cociña do "baixo exipto" (Alexandría); por desgracia esquecemos coller copia dos nomes dos platos e os ingredientes mais si podemos dicir que ainda que se notaba a elaboración 'en serie' tamén se pode percibir a utilización de ingredientes e técnicas própias da cociña árabe cun engadido, por exemplo para as guarnicions, de elementos locais. O mais chamativo a crema ou bechamel con gambas para comer mollando o golosísimo 'pan pita' (á venda en supermercados locais).

Quedamos os catro satisfeitos e contentos.

4 tapas, postre, bebida (inclue viño) e café 15€.

Os donos nos comentaron que pensan seguir facendo 'xornadas' exipcias con pratos de outras zonas do pais 'adaptados' e nós pensamos voltar para probalos.

Local: Bar restaurante 'Seijo'
Lugar: Avda. del castillo. Ponferrada.

Conta historias que non conta contos

Outra volta e co 'patrocinio' da EOI de Ponferrada voltamos a ter teatro en galego no Bergidum.

Desta ocasión "o carreirán " Quico Cadaval acudiu a nos ilustrar sobor de diversos aspectos da cultura e o sentires galegos quedando "meridianamente" claras as "prístinas" relacions do Bierzo con Galiza.

Foi o seu un transitar por explicacions motivadas dun fio conductor sobor da presenza do sobrenatural na cultura galega e anécdotas persoais sobor do tema. Así; disertou longamente sobre a natureza do conto (en especial os "contos de medo") como instrumento de instrucción psicolóxica, sobor da estructura dos contos clásicos da cultura occidental e sobor de algunhas das claves que se agochan neles falando intercaladamente do que foron es contacontos e daqueles "contos da hora de durmir" cos que as persoas maiores nos 'impulsaban' á oración.

As tres historias persoais que nos relatou produciron tamén varias explicacions tributarias do mais diverso e divertido. Todo elo nunha salsa de explicacions linguisticas (sobor de todo semánticas) e de exemplos de como a mentalidade de cada pobo queda plasmada na súa fala; eu polo menos así o 'estimo'.

Coido que as persoas do bierzo (e de fora) que están a estudar galego poderian apreciar no seu falar e nas súas verbas un auténtico exemplo do "galego occidental" (Peixeiro dirian en Lalin) e apreciarian as diferencias dialectais deste... mais tamén se decatarán; como se estivesen diante dun espello, das súas própias características como galegofalantes e caerán na conta de que ningúen lles pode dicir que falan 'mal' o galego (nen o castelan); mais ben ó contrário: A súa fala particular é (debera) un patrimonio a conservar.

Probando o polbo

"Tantos anos en Zaragoza e ainda non fuches ó pilar" dí a leria popular mais en Ponferrada sería "tantos anos en Ponferrada e ainda non fuches á fragata" a mais afamada casa de polbo do Bierzo.

Se cadra é que o día prestaba unha chea... sábado, fumos ó mercado a media mañan e saimos 'por pès' pois ia un frio que nin dios por mor da néboa.

-¿que facer?;
-con este frio prestaba un polbo
-ti sempre co mesmo
-non ho¡, un de comer...
-e dalle...
-digo de ir comer polbo no sitio ese...

Bueno, o asunto é que alí fomos: O cotizante, a sumiller, o experto catador e a raiña dos postres.

O local é o que cabe esperar dunha casa de polbo, pequeno en plan taberna coa consabida caixa tonta e moi 'fogareño'. Como teñen anos de experiencia atenden un pouco como as franquicias esas de VIPS e tal moi industrial mais sen carta de papel todo de "viva voz". Mesas, que non bancos corridos e platos de cerámica que non de madeira. Viño da casa e "carta" de viños bercianos (que difícil elección).

O noso experto catador gustou do polbo cos cachelos cocidos na própia auga. Estaba no seu punto e os cortes eran axeitados; pois xa sabedes que o que en verdade diferencia a moitos postos de polbo é o xeito de cortalo. Bó aceite e xusto de cantidade.

Variedade de postres xusta; se cadra no verán poñen mais xelados... Café ben feito.

A dolorosa non foi tanto; xa en poucos sitios se come 4 persoas por menos de 50€.

Local: La Fragata.
Lugar: Santo Tomas de las ollas (Ponferrada)

Taberna del Alabardero.

Con motivo de tal... fomos facer unha cea degustación con cata á sede da escola de hosteleiria de Sevilla.

Situado na zona do centro histórico que fora porto no rio Guadalquivir, a 50 metros da praza nova (Concello e rua Sierpes), 150 da Maestranza e moi perto da ponte que dá paso ó barrio por antonomasia de Sevilla: Triana. Nunha casona do século XIX que fora propiedade do poeta J. Antonio Cabestany, restaurado con detalle este hotel, bistrot e restaurante ten o que se debe denominar ambiente añejo mais limpo.

Situaronos nun comedor pequeno que fora no seu tempo sala con chimenea con todo o 'ritual' dos grandes restaurantes, música ambiental moi suave, luces sen sombras e lavanda ambiental.

Non dubidamos moito diante da carta; como o queriamos probar todo escollemos o xa dito para podermos probar ben a gusto tanto comidas coma bebidas. E foi unha elección axeitada...

Prefiro non entrar en detalle mais podemos afirmar que os 7 viños e os 7 platos fixeron unha cea 'redonda' e que si coidabamos coñecer o significado da verba "Maridaxe" foi nesta ocasión cando adquiriu tódala dimensión que merece.

A casa do Ferreiro - La Fragua. Herrerías de Valcarce

Dende rapaz me ensinaron a non mezclar a amistade/familia e os negocios pois sempre se acaba perxudicando un dos dous i nós na casa o vivimos en primeira persoa.

Mais, é de xustiza esto que vou a escribir e confeso que ainda que teño boa relación coa persoa que rexenta este local coido que él non precisa de publicidade web nenguha pois basea o seu éxito na calidade do trato persoal e nese feedback que se chama "boca a boca".

Situada nun lugar ineludibel do camiño a Compostela ali, onde se escomenza a ascensión cara ó Cebreiro a localidade de Herrerias de Valcarce xa foi mencionada nunha bula de 1178 polo papa Alexandre III coma hospital dos ingleses en referéncia as derradeiras casas da localidade posiblemente construidas pola dinastia Plantagent.

A casa está retirada da estrada mais ben sinalizada; o comedor é pequeno, moi acolledor sobor de todo no inverno e pode que algun lle atopedes 'pega' a ter a barra do bar no mesmo espazo mais tende en conta que estamos a falar dun pequeno negocio familiar que traballa tanto para o parroquiano de tódolos días como para peregrinos e turistas.

Como curiosidade mencionarvos que na traseira da casa manteñen, ainda que abandonada, a ferreiría que lle dá nome á casa con boa parte dos utensilios e a maquinaria que se empregaba no traballo de ferreiro e con algun traballo pendente de rematar.

Ben, xa postiños na mesa temos un menú que, dentro do clásico esquema: "productos da terra - elaboración tradicional", ofrece alguns toques persoais orixinais e que demostran unhas boas mans na cociña. Nós recomendámosvos o revolto de setas con queixo veigadarte e o bacallau; nos postres escolledeos todos pois a súa feitura fai que non resulten empalagosos nin pesados.

Da atención non debo falar polo xa mencionado no primeiro parragrafo. Aproveitade para facer algun roteiro polos arredores; ademais do xa mencionado camiño hai nesta vila un roteiro curtiño visitando as Ferreirias; tamén merece unha visita a pequena ponte que se cruza o entrar na vila e que leva mais de mil anos vendo pasar peregrinos.

FANDIÑO

Aproveitando que o Arnoia pasa por Allariz e que tiñamos que ir por alí a facer deporte fomos, outra volta mais a "Casa Fandiño". Xa sei que agora non se chama exactamente así, mais na mesma entrada este restaurante se proclama continuador do anterior.

A tradición de Fandiño en Allariz ven de moi vello e a grande sona acadada debeuse sempre ó seu bón facer cos elementos e métodos tradicionais da cociña galega; xa facía moito que o comedor da vella casa se quedaba pequeno cando Tino Fandiño decidiu abrir este novo restaurante con mellor instalación e algo mais amplo adaptando de xeito pragmático unha casa do casco vello alaricano.

Continúase a liña indicada de cultivo da cociña con materias i elaboracions tradicionais sufrindo na súa carta poucas (ou nenguha ) variacións nestes anos; mais, ¿para qué variar?, ¿qué lle pode facer competéncia á empanada de zamburiñas?. A carta de viños ten unha boa selección do pais ainda que algo estancada no tempo e nos viños foráneos nótase certa tendencia "riojizante" que deixa pouca marxe de manobra. Iso si, espero que non troquen nada da carta de postres...

Boa relacion calidade-prezo, boa atención ainda nos intres de mais barullo.

O Eirado da Leña

Dende hai uns anos vimos visitando Pontevedra con moita frecuencia no noso mes de vacacions; o casco antigo é unha zoa que xa non ten nada que envexar ás mais notorias do pais (Santiago p.ex.) nen en monunmentalidade nen en beleza, a proba son esas rúas e prazas cheas de xente a disfrutar do seu tempo de lecer.

E, se todo esto unimos o pracer dos bós productos da terra: Os Albariños, A carne, O peixe, O Marisco...; engadímoslle un local acolledor e ben ambientado, unha atención esquisita, unha elaboración orixinal e ben traballada sen caer en sofisticacions 'snobs' teremos un sitio perfecto para un bon xantar en boa compaña.

Mais do camiño.

Continuamos camiñando; antes de retirarmonos ó refuxio da alma. A seguinte recomendación que vos facemos sitúase na pequena poboación de Puente la Reina coñecida pola súa ponte medieval.



No seu casco histórico na mesma rúa que leva o camiño está situado o Hotel Rural Bidean que ofrece unha instalación moderna no interior de unha edificación reformada, cunha decoración con abondosos elementos rurais, habitacions ben equipadas e bó trato.

Os almorzos abondosos e saludables e unha carta para as ceas ben elaborada e axustada de prezo e a boa combinación do transporte público fan desta unha boa opción para instala-la base para dúas ou tres etapas do camiño.

O prometido...

Cando en Abril rematamos o Camiño de Santiago prometéramos facer unha pequena guia para quen quixera facelo nese plan de sendero-turismo que nos escolleramos.

Para as nosas primeiras xornadas escollemos como base a Hosteria de Zubirimais que nada pola súa situación na metade do camiño entre Roncesvalles/orreaga e Pamplona/Iruña no que coidabamos que nos ia levar dúas xornadas...

O hotel está ben equipado, as habitacions son confortabeis i o servizo 'como na casa' moi no aire do turismo rural ese. Por porlle pegas pois a de estares ó pé da estrada; mais temos que dicir que coa fiestra pechada nada se sentia dende dentro. Teñen boa información tanto sobor do camiño coma de outros roteiros e actividades para facer na zona. A nós o almorzo entrounos no prezo i era mais ca correcto e servido a unha hora na que se podía tomar no hostal para logo inicia-la xornada de 'pateo' co alba. Tamén serven cea cun menú baseado no producto local ben elaborado mais sen sobrecargar e con boa relación calidade-prezo.

En fin eis a primeira recomendación para o tramo navarro do camiño.

FaSendo Tourismo

Neste fin de semana primaveiral fomos dar un paseo pola nosa querida Compostela. Nun día tan claro ollabamos as rúas da améndoa medieval ó traveso dos cristais afumados e tiñamo-la sensación de sermos outros dos miles de turistas que lle dán vida a tanta pedra, cando... vin xente no petril enrriba da porta de Praterías e sentin a vertixe do descubrimento.

Se ides de visita a Compostela, ou se vivides alí perto e non sabedes que facer cunha tarde achegádevos o pazo de Xelmirez (o que está a esquerda da porta do Obradoiro mirando de fronte) e collede unha entrada para visita-las cubertas da catedral. A visión da cidade e do edificio da catedral son magníficas i as esplicacions (a visita é guiada) non veñen mal. Grupos de vintecinco persoas, horas en punto, 10€.

Camiño de Santiago.

Hai xa caseque un mes que fixemos un anaco do camiño de Santiago por terras de Navarra. Nós vimos que a maioria dos peregrinos 'pata negra' seguen a face-lo camiño coa súa grande mochila ás costas e empregando como aloxamento os albergues do camiño; soen ser, sobor de todo, güiris (Europeos e Brasileiros en especial) ou xente nova (<30 anos). Mais vai en aumento o grupo dos 'camiñantes' que fan a ruta coma unha sucesión de camiños de sendeirismo aloxándose de hotel e levando consigo só o imprescindible para a camiñata mentres o resto da "bagaxe" queda no coche. Soe ser xente 'nacional' cunha media de 35 anos e, inclusive, con nenos que non fai toda a peregrinación dun tirón senon que lle adica tempos esporádicos fora do período vacacional.

Organizar unha xeira desas características leva tempo pois a maioria das páxinas adiacadas ó camiño de Santiago céntranse nos peregrinos 'pata negra' e deixan un pouco de lado os outros tipos de aloxamento e de facilidades que busca o "peregrino-excursionista" (Liñas de autobus, paradas de taxi, hoteles e casas rurais, restaurantes, gasolineiras, aluger de bicis....)

A ver se imos 'colgando' o que nos deu resultado para que lle sirva a algúen.

Vargas Blues Band

O día 26 de Marzo tiveron o honor de ter este espectáculo en Cacabelos; a Vargas Blues Band ofreceu unha delicatesen musical a pouco mais de 200 espectadores que desafiamos ó orballo e o frio.

Cunha forza e unha limpeza fora de toda crítica a guitarra de Vargas nos deixou a mostra da súa calidade e bó facer acompañada polo seu grupo do que cabe destacar, sen lugar á dubida ó vocalista pola contundencia e animación; supoño que non tardará moito en da-lo salto a unha carreira en solitario.

Tal vez as salas comerciais de Ponferrada deberan tomar exemplo e levar grupos desta calidade... e a este prezo. O que está claro é que o concerto foi como unha actuación nun clube, desexo que os músicos o pasaran tan ben coma nós.

Casa Marcelo.

Hai sitios que se van facendo cun nome a base de traballo conciente e paciente, tesón lle chaman... A compostelan Casa Marcelo é un deses sitios.

Cunha situación envexable, é un local coas dimensions xustas para disfrutar do magnifico espectáculo da cociña en directo. Neste restaurante NON HAI CARTA pois só as mellores materias primas escollidas polos própios cociñeniros ese mesmo día chegarán á mesa. Como dín por aqui "comer en casa Marcelo é un acto de fé".

A súa ampla formación conxugase ben co manexo dos ingredientes da terra percurando xogos de sabores e texturas que non te deixan indiferente. A nós gustounos moito e pensamos repetir. 9/10

Sobrepasado.

De cando en vez unha boa labazada o pon a un na terra e o deixa ver conclaridade que hai que seguir aprendendo cada día en tódolos eidos...

Nesta volta ós Madriles quixemos acudir a unha obra de teatro "fora de uso" e aproveitar unha ocasión case única asi que collemos reserva para Hamlet Dreams...



Acudir a unha obra de teatro sobor dun texto clásico representado por unha compañía extranxeira (que non emprega un código de comunicación coñecido por tí) é xa un reto; mais neste caso o reto era o espectáculo en sí pois como din as críticas se trata dun espectáculo principalmente visual no que a trama ou argumento do texto de Shakespeare é bordeada en clave onírica sen mais explicacions que as que a própia vagaxe do espectador poda ter ou deducir. Sucesión de esceas de tipo dinámico ou estático, persoaxes claramente simbólicos mezclados coas persoaxes da trama, grande expresividade representativa dos actores e a lectura de fragmentos do texto clásico nos momentos clave fan que unha persoa simple coma mín se pase os descansos da obra (2) dicindo: "non sei si por arriba ou por abaixo, pero esto está lonxe de mín..." mais agora, co paso das horas, os comentários coa compañeira e a intro-retroflexión a obra; coma un bó viño, deixe o regusto de ter acudido a unha cita co único e co sublime. A sensación de ter aproveitado unha ocasión é de por sí valiosa; mais o é decatarse da própia ignoráncia e soberbia.